انسان صدرایی در برابر بشر هیدگری

محمدرضا شمشیری¹

1) استادیار دانشگاه آزاد اسلامی اصفهان(خوراسگان)

کد IOI مقاله : XYBB-ZHDAH
محل انتشار : سومین کنفرانس بین المللی پژوهش در علوم و تکنولوژی(3rstconf.com)
چکیده :
    پرسش از انسان و هویت او همواره توجه فیلسوفان را به خود جلب کرده است . این نوشتار بر آن است تا با شیوه ای تطبیقی پرسش از انسان و چیستی او را نزد صدرالمتالهین از جمله فلاسفه اسلامی و هیدگر از فیلسوفان اگزیستانسیالیسم مورد بررسی قرار داده بر نقاط اشتراک و اختلاف بحث مورد نظر تاکید نماید . علی¬رغم برخی تفاوت¬ها در مبانی و روش و اهداف تفکر فلسفی، هایدگر با مبانی غیر دینی و توجه به وجه زمینی انسان و ملاصدرا با مبانی دینی و متافیزیکی، هر دو متفق¬القول معتقدند انسان تنها موجودی در عالم است که ماهیت مشخصی ندارد و به تناسب عملکرد او در این عالم ماهیت او شکل می¬گیرد. با وجود این شباهت، از آن جا که نزد هیدگر حقیقت وجود به عنوان امری ذومراتب مطرح نبوده و انسان نیز حقیقتی ذومراتب نیست، حرفی از مراتب وجود و دازاین در اندیشه او وجود ندارد؛ اما نزد صدراالمتالهین حقیقت وجود امری مشکک است و از آن¬جا که انسان نیز آینه تمام نمای وجود است، انسان¬شناسی صدرایی بر مبنای مدارج وجودی انسان و عوالم وجودی انسان، ذومراتب است.

کلمات کلیدی : انسان وجود دازاین صدرالمتالهین هیدگر