مدیریت استراتژیک در پارادایم پیچیدگی
مدیریت استراتژیک در پارادایم پیچیدگی
ایمان آشفته1 وحید خاشعی2
1) دانشجوی دکترای مدیریت بازرگانی دانشگاه علامه طباطبائی
2) عضو هیئت علمی دانشکده مدیریت دانشگاه علامه طباطبائی
کد IOI مقاله
:
XYBC-ZKBGD
محل انتشار :
دومین کنفرانس بین المللی پژوهش های نوین در مدیریت، اقتصاد و حسابداری(2meaconf.com)
چکیده :
در این مقاله به بررسی ابعاد پارادایم جدید، یعنی پارادایم پیچیدگی پرداخته و تاثیر آن بر مدیریت استراتژیک در این پارادایم مورد بررسی قرار می گیرد. نتیجه این پژوهش نشان می دهد که از آنجایی که مسئله اساسی مدیریت استراتژیک در محیط های پر تلاطم، دستیابی به خلاقیتی انطباق پذیر با محیطی در مرز آشوب، و حفظ هم زمان ثبات است، مدیریت استراتژیک در پارادایم پیچیدگی به صورت تدوین منطقی برنامه استراتژیک و سپس اجرا و کنترل آن صورت نمی گیرد. در این پارادایم، ایجاد استراتژی می بایست یک فرآیند خودسامان و خودجوش باشد که از مباحثه های خودجوش گروهی از مدیران پیرامون مسائل استراتژیک به وجود آید. اجرای استراتژی نیز می بایست انعطاف پذیر و در عین حال، نظم یافته باشد. تصمیم گیری می بایست غیر متمرکز شود و امکان یادگیری و تجربه فراهم و تسهیل گردد و پرسنل به تغییر تشویق گردند. همچنین کنترل می بایست محلی و از طریق خود افراد باشد. مدیران می بایست اطلاعات مورد نیاز برای این رویکرد را در اختیار اعضا بگذارند و کنترل را از طریق خود اعضا یا تیم ها انجام دهند.
کلمات کلیدی : پارادایم پیچیدگی مدیریت استراتژیک آشوب تلاطم محیطی