بررسي انديشه ملّي گرايي در دوره پهلوي اول ( 1320 – 1304 )

بررسي انديشه ملّي گرايي در دوره پهلوي اول ( 1320 – 1304 )

علیرضا کشاورزی نیا1

1) علیرضا کشاورزی کارشناس ارشد تاریخ , دانشگاه آزاد اسلامی واحد ابهر،ایران

کد IOI مقاله : XYBD-ZKDKK
محل انتشار : چهارمین کنفرانس بین المللی پژوهش در علوم و تکنولوژی(4rstconf.com)
چکیده :
    ناسيوناليسم از جمله ايدئولوژي‌هايي است كه طي قرون جديد در اثر تحولات تاريخي و فكري اروپا در غرب به وجود آمده و در طول دو سدة اخير به طرق و اشكال گوناگون وارد منطقة خاورميانه و ايران شده است. اين ايدئولوژي در دوران قاجار و در اثر ارتباط‌هاي گوناگون با غرب در كنار ساير انديشه‌ها و دستاوردهاي تمدن جديد اروپا وارد ايران شد و به تدريج به صورت يكي از اجزاي اصلي جريان تجدد خواهي ايران درآمد. پس از پيروزي انقلاب مشروطيت در ايران و ايجاد نظام سیاسی جدی، بيش از پيش انديشة ناسيوناليسم در فضاي سياسي و فرهنگي ايران تثبيت يافت .از سوي ديگر، تحولات سیاسی و اجتماعی عصر مشروطه و وقوع جنگ اول جهاني كه ناامني و ناكارآمدي گسترده‌اي را در ساختار سياسي ايران فراهم آورد، موجب گرايش هر چه بيش‌تر روشنفكران وبرخی رجال سياسي آن روزگار به ناسيوناليسم و مظاهر اصلي آن همچون دولت ملي به منظور ايجاد ثبات و امنيت و توسعه در ايران شد. در چنين فضايي رضاخان پا به عرصه قدرت سياسي گذاشت و توانست با طي كردن سريع پله‌هاي قدرت و در دست گرفتن اقتدار نظامي و ايجاد ثبات و امنيت نسبي در كشور، وجهة خوبي براي خود به دست آورد و سپس، با گرایش به ايدئولوژي ناسيوناليسم تلاش كرد تا ضمن رسيدن به مقام سلطنت، براي حكومت خود مشروعيت سياسي استواري فراهم آورد. بدين لحاظ ناسيوناليسم در دوران پادشاهي رضا شاه پهلوي به يكي از اصلي‌ترين گفتمان‌هاي اين دوره تبديل شده و در تمامي تحولات و اصلاحات سياسي و فرهنگي به شكل‌هاي مختلف نمود یافت. در پژوهش حاضر روند مسائل ذكر شده و دلايل و انگيزه‌هاي آن و نيز پيامدهاي ناسيوناليسم رضا شاهي مورد بررسي و تحليل قرار گرفته است.

کلمات کلیدی : رضا شاه پهلوي ناسيوناليسم ميهن دوستي ملت مليت دولت ملي