بررسی نقش بازدارنده مخاطرات محیطی و چگونگی مدیریت بحران در آمایش سرزمین - مطالعه موردی منطقه سیستان ایران

بررسی نقش بازدارنده مخاطرات محیطی و چگونگی مدیریت بحران در آمایش سرزمین - مطالعه موردی منطقه سیستان ایران

عباس پالاش1

1) دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامه ریزی روستایی . دانشگاه آزاد اسلامی واحد مشهد

کد IOI مقاله : XYBF-ZKKAD
محل انتشار : کنفرانس بین المللی پژوهش های نوین در علوم کشاورزی و محیط زیست(aseconf.com)
چکیده :
    مخاطرات محیطی هم طبیعی و هم انسانی از مولفه هایی است که در ابتدای تصمیم گیری در آمایش سرزمین باید به آن پرداخت زیرا استفاده موثر از توان اکولوژیکی بالفعل و بالقوه یک محیط بستگی به آنها دارد . در منطقه سیستان خشکسالی از جمله مخاطراتی است که به دنبال خود مخاطراتی چون خشکی اقلیم ، باد 120 روزه و پدیده گردو غبار با توجه به خشکی کف دریاچه هامون که در سال 1388 به 33 برابر استاندارد جهانی رسید و حرکت ماسه های روان و نابودی سالانه 2 درصد از زمینهای کشاورزی و پدیده مهاجرت و عدم ماندگاری نیروی انسانی کار آمد را بدنبال دارد . هدف این تحقیق شناخت این مخاطرات و تأثیر آنها برروند آمایش سیستان و چگونگی غلبه برآنهاست . فرضیه این تحقیق بر این مبنا متصور است که کندی فرآیند توسعه بوسیله مخاطرات محیطی موجود که بعضی از آنها در یک دوره معین بروز می نماید رقم خورده است همچنین همه این مخاطرات به نوعی به همدیگر وابسته اند . شدت و ضعف یک عامل در شدت و ضعف دیگری نیز تأثیر فراوان دارد . روش تحقیق بصورت توصیفی و تحلیلی می باشد که باتوجه به تحقیقات کتابخانه ای و مطالعات و مشاهدات میدانی توسط نگارنده انجام گرفته است . نتایج و همچنین پیشنهادات جهت برون رفت از وضعیت موجود نیز بیان شده است .

کلمات کلیدی : واژگان کلیدی باد 120 روزه گردو خاک خشکسالی دریاچه هامون رودخانه هیرمند مدیریت بحران