بررسي عوامل موثر در ناپداري لغزش دره چيله وارائه راهکار هاي مناسب جهت افزايش ضريب اطمينان در محيط اجزاي محدود

بررسي عوامل موثر در ناپداري لغزش دره چيله وارائه راهکار هاي مناسب جهت افزايش ضريب اطمينان در محيط اجزاي محدود

بهزاد امیریان1 اکبر قاضی فرد2

1) دانشجوی کارشناسی ارشد زمین شناسی مهندسی،دانشگاه
2) دانشیار گروه زمین شناسی دانشگاه اصفهان.ایران.ghazifar[at]sci.ui.ac.ir

کد IOI مقاله : XYBG-AZZKE
محل انتشار : کنفرانس بین المللی نخبگان عمران، معماری و شهرسازی(cau2016.com)
چکیده :
    وجود آب به دليل کاهش پارامترهاي مقاومتي توده خاک و افزايش وزن آن، يکي از مهمترين عوامل مؤثر در ناپايداري دامنه ها مي باشد. در اين مطالعه روش اجزاي محدود براي تحليل پايداري شيب دامنه دره چيله استفاده شده است. براي اين منظور لغزش دره چيله با توجه به پارامترهاي به دست آمده از آزمايشهاي برجا و آزمونهاي آزمايشگاهي در نرم افزار plaxis مدل شده است. جهت تعيين اثرآب بر پايداري دامنه، تحليل هايplaxis براي فصل بارندگي در عمق (9) متري و (12) متري براي فصل خشک انجام شد وبا هم مقايسه گرديد وهمچنين روشهاي (تغيير هندسه با تراس بندي يا خاکبرداري وخاکريزي واستفاده از زهکش) براي بالا بردن ضريب اطمينان دامنه مورد استفاده قرار گرفت که بهترين و مقرون به صرفه ترين روش پيشنهادي تغيير هندسه (خاک برداري از تاج وخاکريزي در پنجه) لغزش بدست آمد. ضرايب اطمينان براي پايداري دامنه در فصل خشک (1.02) ودر فصل تر (0.72) محاسبه گرديده است. توده لغزشي در رسوبات عهد حاضر در هنگام بارندگي به دليل اشباع شدن، افزايش فشار آب منفذي و کاهش پارامترهاي مقاومتي مواد، رخ داده است.عمق سطح لغزش 38 تا 40 متري بوده ونوع لغزش از نوع چرخشي مي باشد. شواهد زميني موجود مؤيد نتايج تحليل با اين روش بوده است.

کلمات کلیدی : پايداري لغزش دره چيله روش اجزاي محدود تاثیر تغییرات سطح آب تغییر هندسه مدل