نقش طبيعت گرايي در پايداري در آثار معماري معاصر ايران ( دوران بعد از انقلاب اسلامي ايران)

نقش طبيعت گرايي در پايداري در آثار معماري معاصر ايران ( دوران بعد از انقلاب اسلامي ايران)

مريم كاظمي دمنه1

1) دانشجوي كارشناسي ارشد دانشگاه تربيت مدرس، دانشكده هنر، رشته معماري

کد IOI مقاله : XYBH-AZCCC
محل انتشار : کنفرانس بین المللی عمران، معماری و منظر شهری(iccacs.com)
چکیده :
    توجه به محيط زيست طبيعي از گذشته همواره مورد توجه بوده است .در چند دهه اخير اين توجه به ميزان قابل توجهي افزايش يافته كه دليل آن را مي توان بحران هاي زيست محيطي وپيامد آن بحران عصبي قرن اخير را بر شمرد. در ايران كهن توجه به طبيعت همواره جايگاه ويژه اي داشته است.در ادوار گذشته به دليل توجه به طبيعت و همنشيني ذاتي در كنار طبيعت، شاهد معماري پايدار بوده ايم كه در نتيجه آن اين نوع از معماري تا دهه هاي پيش نيز پاسخگوي نياز كاربران آن بوده است. امروزه به دليل عوض شدن مدل زندگي و وجود خانه هاي آپارتماني، امكان حضور طبيعت به اين صورت كمتر و در نتيجه شاهد عدم پايداري اين نوع جديد معماري هستيم. همچنين وجود ساختمان هاي اداري ، فرهنگي و آموزشي و غيره كه با توجه به نياز هاي زندگي اجتماعي ضروري مي باشند، نوع جديدي از ساختمان هايي هستند كه بايد از كيفيت قابل توجهي برخوردار باشند. پرسش كليدي در اين زمينه آن است توجه به طبيعت در آثار معماري معاصر ايران تا چه حد توانسته پايداري را در حوزه ي جديد معماري وارد كند و اين توجه به طبيعت از چه مسير هايي در اين آثار قابل جستجو مي باشد. براي پاسخگويي به اين پرسش ها از روش مورد پژوهي و براي گرداوري اطلاعات از روش كتابخانه اي و ميداني استفاده گرديده است. هفتاد نمونه از آثار معماران معاصر كه طبيعت گرايي را به عنوان ايده اصلي در طراحي در نظر داشته اند به عنوان نمونه و به صورت تصادفي انتخاب شده اند. نتيجه آنكه طبيعت گرايي در چند دسته مهم _ به عنوان نمونه برداشت انتزاعي و يا استفاده از حس مكان_ طبقه بندي مي شوند كه هركدام نقش اساسي در رسيدن به پايداري و معماري مطلوب ايفا مي كنند.

کلمات کلیدی : طبيعت گرايي معماري معاصر پايداري حس فضا برداشت انتزاعي مصالح طبيعي