رهیافتی به پایداری فضاهای عمومی ایرانی با تأکید بر معماری شاعرانه
رهیافتی به پایداری فضاهای عمومی ایرانی با تأکید بر معماری شاعرانه
هیوا رحمانی1 سارا کبیریان مقدم2
1) دانشجوی دکتری معماری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز
2) کارشناسی ارشد طراحی شهری، دانشگاه تهران-پردیس هنرهای زیبا
کد IOI مقاله
:
XYBH-AZCCD
محل انتشار :
کنفرانس بین المللی عمران، معماری و منظر شهری(iccacs.com)
چکیده :
چگونگی ارتقاء وضعیت کنونی معماری معاصر شهرهای ایران مبحثی است که پیوسته در حوزههای مختلفی چون معماری، شهرسازی، انسانشناسی و... مطرح است. بهطور حتم ادبیات هر سرزمین نقش ریشهای در محتوا و کیفیت آثار هنری آن منطقه دارد. در عصر کنونی با توجه به گسستهای ایجاد شده میان رشتههای مختلف منجمله معماری و ادبیات شاهد افول بسیاری از مضامین انسانی در معماری و فضاهای عمومی هستیم. پژوهش حاضر کوششی است جهت بازیافتن معنای انسان و حیات او در معماری. یقیناً ارزش والای «زندگی» و «هویت» نهفته در شعر و هنر واژگانی، اکنون در خلق معمارانه فضاهایعمومی مفهوم گمشدهای است. از اینرو احیاء رابطه بینابینی دو حوزه همزاد معماری و ادبیات بهواسطه تأثیر شاعرانگی بر مردمان در فضاهای عمومی شهری هدف غایی ماست. روش این پژوهش به صورت بنیادی و براساس روش کیفی و استدلال منطقی است. گردآوری دادهها از طریق مطالعات اسنادی و کتابخانهای به توصیف و تفسیر مطالب پرداخته است. درنهایت با معرفی عوامل سازنده فضای عمومی شاعرانه، نحوهی دستیابی به ارتباطی پایدار که سبب هویت بخشی فضا شده و نقطه پایانی بر معماری سلطه جو خواهد بود، معرفی میگردد.
کلمات کلیدی : معماری شاعرانه فضای عمومی معمارانه شاعرانه فضای عمومی پایدار فضای انسانی