رهیافتی به پایداری فضاهای عمومی ایرانی با تأکید بر معماری شاعرانه

رهیافتی به پایداری فضاهای عمومی ایرانی با تأکید بر معماری شاعرانه

هیوا رحمانی1 سارا کبیریان مقدم2

1) دانشجوی دکتری معماری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز
2) کارشناسی ارشد طراحی شهری، دانشگاه تهران-پردیس هنرهای زیبا

کد IOI مقاله : XYBH-AZCCD
محل انتشار : کنفرانس بین المللی عمران، معماری و منظر شهری(iccacs.com)
چکیده :
    چگونگی ارتقاء وضعیت کنونی معماری معاصر شهرهای ایران مبحثی است که پیوسته در حوزه‏های مختلفی چون معماری، شهرسازی، انسان‏شناسی و‏... مطرح است. به‏طور حتم ادبیات هر سرزمین نقش ریشه‏ای در محتوا و کیفیت آثار هنری آن منطقه دارد. در عصر کنونی با توجه به گسست‏های ایجاد شده میان رشته‏های مختلف من‏جمله معماری و ادبیات شاهد افول بسیاری از مضامین انسانی در معماری و فضاهای عمومی هستیم. پژوهش حاضر کوششی است جهت بازیافتن معنای انسان و حیات او در معماری. یقیناً ارزش والای «زندگی» و «هویت» نهفته در شعر و هنر واژگانی، اکنون در خلق معمارانه فضاهای‏عمومی مفهوم گم‏شده‏ای است. از این‏رو احیاء رابطه بینابینی دو حوزه هم‏زاد معماری و ادبیات به‏واسطه تأثیر شاعرانگی بر مردمان در فضاهای عمومی شهری هدف غایی ماست. روش این پژوهش به صورت بنیادی و بر‏اساس روش کیفی و استدلال منطقی است. گردآوری داده‏ها از طریق مطالعات اسنادی و کتابخانه‏ای به توصیف و تفسیر مطالب پرداخته است. در‏نهایت با معرفی عوامل سازنده‌ فضای عمومی شاعرانه، نحوه‌ی دستیابی به ارتباطی پایدار که سبب هویت بخشی فضا شده و نقطه پایانی بر معماری سلطه جو خواهد بود، معرفی می‌گردد.

کلمات کلیدی : معماری شاعرانه فضای عمومی معمارانه شاعرانه فضای عمومی پایدار فضای انسانی