معماری زمینه ای با رویکرد اکوتوریسم در طراحی مجتمع توریستی فرهنگی

معماری زمینه ای با رویکرد اکوتوریسم در طراحی مجتمع توریستی فرهنگی

فریدون عبیدی1 حیدر علی جمشید میر هادی2

1) دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه معماری، چالوس، دانشگاه آزاد اسلامی، چالوس، ایران
2) عضو هیت علمی گروه معماری، واحد چالوس، دانشگاه آزاد اسلامی، چالوس، ایران

کد IOI مقاله : XYBH-AZDBE
محل انتشار : کنفرانس بین المللی عمران، معماری و منظر شهری(iccacs.com)
چکیده :
    با توجه به رسالت معماری به مثابه هنر خلق فضا در فرآیند طراحی و ساخت، متخصصان معماری باید ای حقیقت را بپذیرند که با بهبود وضع اقتصادی، نیاز جامعه به منابع معماری زمین، ساختمان، تولیدات ساختمانی، انرژی و دیگر منابع افزایش خواهد یافت. این امر به نوبه خود اثر ترکیبی معماری بر اکوسیستم جهانی که خود ترکیبی از عناصر زنده، غیر زنده و انسان است می گذارد و معماری پایدار علاوه بر تامین اهداف معماری، حفاظت از منابع طبیعی را با ارائه راهکارهایی در ساخت و ساز نیز مد نظر قرار می دهد. لذا رسیدن به معماری پایدار میسر نمی گردد مگر با تأکید بر زمینه گرایی، معماری زمینه گرا بر زمین مداری و پیوند محیط با فضا تأکید دارد و با درک پیام بستر خود شکل می گیرد و در واقع پیامی را که بستر معماری به او انتقال داده به عینیت رسانده و طراحی می کند، در نتیجه ساختمان جزئی کوچک از طبیعت پیرامونی خواهد بود. در این نوع معماری هر بنایی بر اساس زمینه های فرهنگی، اجتماعی، تاریخی و کالبدی، اقلیمی و شرایط خاص آن سایت و ساختمان طراحی و اجرا می گردد و ساختمان عضو همخوان با اکولوژی و عنصری هماهنگ در بستر خود و در نهایت در بستر محیط زیست خواهد بود. این پژوهش بر آن است که زمینه گرایی را بعنوان یکی از اصول طراحی و معماری پایدار در حیطه پایداری محیطی معرفی کند. پژوهش حاضر توصیفی تحلیلی، که در راستای تبین نقش معماری در اکوتوریسم و رسیدن به مفهوم جدیدی تحت عنوای معماری اکوتوریسم می باشد. در همین راستا نقش معماران در برنامه ریزی اکوتوریسمی قابل دسترس برای همگان و در عین حال ایجاد تعاملی هماهنگ به دسترسی بیشتر مردم به محیط های طبیعی و حفاظت و جلوگیری از تخریب محتمل ناشی از این همگانی شدن را بررسی می کند.

کلمات کلیدی : معماری زمینه ای اکوتوریسم و طراحی مجتمع توریستی فرهنگی