بررسی الگوهای پایدار در معماری سنتی ایران و چگونگی نمود آن در معماری حال

روح اله عشریه¹ مائده امیری رسکتی²

1) دانشجوی دکتری شهرسازی دانشگاه آزاد اسلامی واحد بین الملل تبریز (Email:
2) دانشجوی کارشناسی ارشد معماری - معماری دانشگاه تهران (Email:

کد IOI مقاله : XYBH-AZDDA
محل انتشار : کنفرانس بین المللی عمران، معماری و منظر شهری(iccacs.com)
چکیده :
    در دهه های اخیر مبحث معماری پایدار و نیل به الگوی آن توجه معماری و شهرسازی جهان را به خود جلب کرده است. حال آنکه در بسیاری از کشورها علی الخصوص ایران این موضوع از دیرباز تاکنون اصولی داشته که بصورت مداوم بکار گرفته می شده و آسایش و آرامش کاربران را در کاربری های مختلف فراهم می نموده است. در شكل گيري معماري بومي، برخي روابط اجتماعي و اقتصادي با محيط طبيعي و نمادهاي فرهنگي ماهرانه انعكاس مي يابد. بدين ترتيب پيوستگي موضوعات مورد نظر معماري پايدار در معماري بومي قابل مشاهده است. در بحث توسعه پايدار و به طبع آن معماري پايدار اينكه هر ساختمان بايد با بستر و محيط طبيعي پيرامون خود تعامل داشته باشد به امري بديهي مبدل شده است. قسمت بحث برانگيز و مورد توجه اين امر چگونگي برقراري تعامل و نوع تدابير در نظر گرفته شده مي باشد. در اینکه معماری سنتی و بومی ایرانی، پایدار بوده شکی نیست و از سویی تکرار بدون خلاقیت در هیچ دوره از آن واقع نگشته، لذا برای حل مشکلات معماری معاصر ضروری می نماید که اصول آن را استخراج نموده و با بهره گیری از دانش روز و استعداد خود در جهت حل مسائل معماری و شهرسازی امروز از آن استفاده کنیم تا مسائل مربوط به انرژی، تامین آسایش کاربران و حفظ سرمایه های ملی را به نحوی پاسخگو باشیم. لذا در این پژوهش سعی بر آن است، با انجام مطالعات کتابخانه ای و اسنادی، و بررسی پیشینه مطالعات مورد بحث، الگوهای پایدار در معماری سنتی ایران مورد بررسی قرار گرفته و راهکارهایی در جهت نمود آن در معماری حال ارائه گردد.

کلمات کلیدی : الگوهای پایدار معماری پایدار معماری سنتی ایرانی اقلیم