زبان مشترک معماری و نگارگری(بررسی رابطه ساختاری و مفهومی میان نگارگری و معماری)
زبان مشترک معماری و نگارگری(بررسی رابطه ساختاری و مفهومی میان نگارگری و معماری)
سیمون آیوازیان1 معصومه یاوری کلور2 مهتا محمدزاده بوستانچی3 ائلیار رهبر آزادی4
1) استاد یار دانشکده هنرو معماری،دانشگاه تهران
2) دانشجوی دکتری تخصصی معماری، دانشگاه آزاد اسلامی،واحد قزوین
3) کارشناس ارشد معماری، مدرس دانشگاه آزاد اسلامی واحد ارومیه
4) دانشجوی کارشناسی ارشد، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد قزوین
کد IOI مقاله
:
XYBH-AZFCG
محل انتشار :
کنفرانس بین المللی عمران، معماری و منظر شهری(iccacs.com)
چکیده :
معماری به عنوان دانشی که هنر و صنعت را به هم پیوند داده، همواره ارتباطی تنگاتنگ با هنرها داشته است. این ارتباط بنا بر نوع استفاده¬ای که معماری در زمینه مورد نظر دارد می¬ تواند با هنرهای مختلف آمیخته شده، تاثیرگذارده و یا تاثیر پذیرد. در این میان نگارگری به عنوان نقاشی ایرانی و یکی از اسناد تصویری به جای مانده در طول تاریخ نسبت به سایر هنرها کمتر مورد توجه قرار گرفته در حالیکه این هنر چه در زمینه تاثیرگذاری و تاثیرپذیری تصویری و چه معنایی اهمیت قابل توجهی دارد. این که این ارتباط چگونه می تواند مورد مطالعه و شناسایی قرار گیرد موضوع بحث این مقاله است. در این پژوهش با بررسی مکاتب نگارگری ایرانی و تاثیرگذارترین مکاتب در حوزه معماری، به چگونگی این ارتباط تحت دسته¬بندی معنایی و شکلی پرداخته می¬شود. همچنین شیوه¬های بیانی نگارگری در تبیین معماری و چگونگی نمود معماری در نگاره¬ها مورد بررسی قرار گرفته است. دوره های تیموری و ایلخانی به عنوان مهمترین دوره¬های نگارگری و معماری مورد توجه این بحث است. روش تحقیق در این پژوهش بر اساس مطالعه اسناد کتابخانه¬ای، تفسیری-تاریخی بوده و در مرحله بررسی ارتباط آنها توصیفی-تحلیلی می¬باشد. پژوهش بر مبنای بررسی چگونگی این ارتباط استوار بوده و نتایج حاصله حاکی از آن است که نگارگری ایرانی و معماری در دوره مربوطه نه تنها از لحاظ شکلی بر روی هم تاثیر گذارده¬اند، بلکه ارتباطی معنایی بر پایه¬ی معیارهای مفهومی چون، تناسب، تسلسل، تعادل، و... میان آنها وجود دارد.
کلمات کلیدی : نگارگری ایرانی معماری ایلخانی معماری تیموری مکتب هرات مکتب تبریز