بررسی تدوین ضوابط برای فضاهای سبز شهری از طریق انطباقپذیری شاخصهای معماری سبز و باغسازی ایرانی
بررسی تدوین ضوابط برای فضاهای سبز شهری از طریق انطباقپذیری شاخصهای معماری سبز و باغسازی ایرانی
مهرنوش مشفق1 مصطفی بلورچی2
1) سرپرست دپارتمان معماری، مرکز ایریاتِک، رشت، ایران -
2) مدیرعامل، مرکز ایریاتِک ، رشت، ایران -
کد IOI مقاله
:
XYBH-AZGCK
محل انتشار :
کنفرانس بین المللی عمران، معماری و منظر شهری(iccacs.com)
چکیده :
ظهور وگسترش تکنولوژیهای صنعتی منجر به تغییراتی شگرف در کارکردها و فرآیندها و طبیعتا شیوههای نوین مبتنی بر تکنولوژیهای نوظهور در معماری و طراحی گردید، که اصول سنتی و اقلیمی در طراحی محیط و منظر را بهحاشیه راند، و تحت تاثیر رخدادهای مدرن، بعدها پستمدرن و اپیزودهای کوتاهمدت پس از آن در اروپا قرار گرفته، و با تقلید کورکورانه از شاخصه های رویکردهای نو در اروپا به بسط معماری نوگرا در ایران انجامید که با بیتوجهی به معماری گذشته که بر پایهی شرایط اقلیم و شاخصهای فرهنگی و سنتی ساخته شده بود، همراه شد؛ و ساختمانها و مناظری شهری را آفرید که به هیچ وجه متناسب با بستر و شرایط اقلیمی پیرامون خود نبودند. این عدم انطباق چالشهای عدیدهای را آفریده که ماحصل آن آشفتگی معماری و سردرگم بودن معماران بوده و حتی سبب رشد فزایندهی مصرف انرژی، گسترش معضلات زیست محیطی گردیده است. لذا در این کاوش سعی شده انطباق پذیری شاخص های معماری سبز با عناصر بکار برده شده در باغسازی به شیوهی ایرانی در جهت رهیافت به اصولی برای طراحی فضاهای عمومی و سبز شهری مبتنی بر روش کتابخانهای بررسی گردد، و از نظریات موجود در معماری و چگونگی پیوند طبیعت و بنا در باغ ایرانی الگوبرداری نمود، چراکه به نظر میآید ماحصل این پژوهش میتواند منجر به دستیابی اصول و ضوابطی مدون برای طراحی فضاهای باز و عمومی، فضاهای سبز شهری و حتی فضاهای اجتماعی و سکونتگاهها گردد.
کلمات کلیدی : معماری سبز باغسازی ایرانی انطباقپذیری فضای سبز شهری