توسعه کالبد و جایگاه سکونتگاه عشایر با رویکرد زیست بوم گرایی نمونه موردی منطقه کوه پنج بردسیر

توسعه کالبد و جایگاه سکونتگاه عشایر با رویکرد زیست بوم گرایی نمونه موردی منطقه کوه پنج بردسیر

سارا تدین سعیدی1 عباس مسعودی2

1) دانشجوی کارشناس ارشد معماری دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرمان ، ایران
2) دکترای معماری، رئیس دانشکده معماری دانشگاه آزاد کرمان، ایران

کد IOI مقاله : XYBH-AZGZD
محل انتشار : کنفرانس بین المللی عمران، معماری و منظر شهری(iccacs.com)
چکیده :
    مفهوم توسعه در فرایند رشد نهفته است . در اکثرکشورهاي پیشرفته جهان، توسعه روستایی رابطه تنگاتنگی با فرایندهاي ساختاري نظیر فرایند اقتصادي ، اجتماعی، سیاسی، فرهنگی، مدیریتی و ز یست محیطی رشد و توسعه دارد. جوامع انسانی بر حسب زمان و مکان و با توجه به زیست بومی و فعالیت بخشی در فضاهاي روستایی، برنامه ریزي روستایی و توسعه روستایی مفهوم و مصداق پیدا میکند. اساساً حوزه هاي روستایی و عشایری به عنوان قاعده نظام سکونت و فعالیت ملی نقش اساسی در توسعه ایفا می کنند چرا که توسعه پایدار سرزمین در گرو پایداري نظام روستایی و عشایری به عنوان زیر نظام تشکیل دهنده نظام سرزمین است و پایداري فضاهاي روستایی و عشایری در ابعاد مختلف می تواند نقش مؤثري در توسعه منطقه و ملی داشته باشد. با توسعه سکونتگاه عشایری و جذب گردشگر می تواند با مشارکت در اشتغال زایی و ایجاد درآمد، اقتصاد جوامع محلی را احیا کند و نیز در تقویت فرهنگ محلی و زیست بوم گرایی سهیم باشد و در حفظ و بازسازی محیط زیست طبیعی و انسان ساخت تغییر ایجاد کند. این تحقیق از طریق مطالعه منابع و تحقیقات پیشین انجام پذیرفته است. نتایج این تحقیق نشان می‌دهد به‌کارگیری شیوه‌های مختلف معماری، علل الخصوص معماری با رویکرد زیست‌بوم گرایی و بهره‌گیری از اصول جدید معماری و طراحی چنین مجموعه‌هایی به‌طور مستقیم به احياء و تقويت صنعت گردشگري در كشور کمک شایانی می‌نماید.

کلمات کلیدی : توسعه سکونتگاه عشایر زیست بوم گرایی جذب گردشگر