بررسی تغییرات مکانی شاخص یکنواختی بارش در ایران

بررسی تغییرات مکانی شاخص یکنواختی بارش در ایران

سبحان ملکی1 سیدمنصور شاهرخ وندی2

1) دانشجوی کارشناسی ارشد
2) استاد یار دانشگاه ازاد اسلامی واحد خرم اباد

کد IOI مقاله : XYBK-AAAFG
محل انتشار : کنفرانس بین المللی توسعه با محوریت کشاورزی ، محیط زیست و گردشگری(icdat.ir)
چکیده :
    چکیده شاخص توزیع مکانی بارندگی و بارش به عنوان یکی از فاکتورهای مهم در بررسی تغییرات آب و هوایی است که در ایران به صورت جدی مورد بررسی قرار نگرفته است. بنابراین هدف از پژوهش حاضر مطالعه شاخص یکنواختی بارش مکانی در طی یک دوره آماری 40 ساله است که با استفاده از داده‌های بارش ایستگاه‌های کشور انجام شده است. جهت تجزیه و تحلیل داده‌ها با بهره¬گیری از نرم افزار SPSS از آمار استنباطی استفاده گردید. نتایج حاصل از تحلیل واریانس ANOVA یک راهه نشان می¬دهد که مقدار بارندگی مکانی تمام نقاط کشور از دهه اول یعنی سال 1974تا 1984 نسبت به دهه‌ی 4 یعنی از سال 2004-2014 روند کاهشی داشته و روند عمومی کاهش میزان بارندگی از غرب به شرق و شمال به جنوب می‌باشد، همچنین حداقل و حداکثر بارش ایستگاهی سالانه 5/37 و 4/1860میلی‌متر بوده است. با اینکه تفاوت بین شاخص یکنواختی بارش دهه‌ی اول و چهارم (42/8-) کاملاً چشمگیر است اما اختلاف بین دهه‌ی دوم و سوم ناچیز بوده است ، اگر چه می‌توان سیر کاهشی بارندگی و افزایش میزان پراکندگی مکانی از دهه‌ی دوم به سمت دهه سوم(226/-)، را در بیشتر مناطق کشور شاهد بود. جهت بررسی تفاوت مکانی بین شاخص یکنواختی بارش در استان‌های غربی با استان‌های شرقی ابتدا میانگین دهه‌ای این استان‌ها محاسبه و سپس به صورت دو گروه مستقل در نظر گرفته شدند و با استفاده از آزمون T مستقل مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج حاصل از آزمون T نشان می دهد که تفاوت معناداری در شاخص یکنواختی بارش استان‌های غربی به نسبت استان‌های شرقی وجود دارد و تغییرات پراکندگی بارش در استان‌های شرق کشور نسبت به استان های غربی بالاتر بوده است .

کلمات کلیدی : تغییرات مکانی یکنواختی بارش تحلیل واریانس آزمون t ایران