آمیخته گری روشی برای توسعه پایدار آبزی پروری
آمیخته گری روشی برای توسعه پایدار آبزی پروری
شهرزاد صالحی1 سالار درافشان2 محمد اسدی نماور3
1) دانشجوی کارشناسی ارشد شیلات گرایش تکثیر و پرورش آبزیان دانشگاه صنعتی اصفهان
2) استادیار شیلات دانشکده منابع طبیعی دانشگاه صنعتی اصفهان، ایران
3) دانشجوی کارشناسی ارشد شیلات گرایش تکثیر و پرورش آبزیان دانشگاه صنعتی اصفهان
کد IOI مقاله
:
XYBK-AACFB
محل انتشار :
کنفرانس بین المللی توسعه با محوریت کشاورزی ، محیط زیست و گردشگری(icdat.ir)
چکیده :
آمیخته¬گری یکی از روش¬های سنتی اصلاح¬نژادی در فعالیت¬های مرتبط با بخش کشاورزی خصوصا آبزی¬پروری است. این روش اصلاح نژادی را می¬توان به تلاقی افراد متفاوت از لحاظ ژنتیکی اطلاق کرد که معمولا به صورت آمیزش درون¬گونه¬ای و یا بین¬گونه¬ای اجرا می¬گردد. به طور کلی هدف از آمیخته¬گری در صنعت آبزی¬پروری و شیلات، بهبود عملکرد آبزیان آمیخته در مقایسه با والدین خود تحت شرایط خاص محیطی است. بهبود عملکرد تولید در صفات مختلف کاملا تصادفی است که به دلیل بروز همکاری آللی در آمیخته¬ها ممکن است به صورت برتری آمیخته یا هتروزیس بروز نماید. دراین مطالعه به بررسی برخی صفات در آمیخته¬های آبزیان پرداخته شدکه نسبت به والد خود هتروزیس بودند. نکته کلیدی در این روش اصلاح¬نژادی، اثبات ماهیت آمیخته نتاج است. به منظور بررسی ماهیت واقعی نتاج حاصل از آمیخته¬گری می¬توان از روش¬های مختلفی استفاده نمود، که از بین آنها روش مولکولی به دلیل بررسی صحت آمیخته¬گری در مراحل آغازین لاروی و یا حتی پس از خروج لارو از تخم، دقت، صحت بالا و سرعت مناسب از ابزارهای بسیار کارآمد محسوب می¬شود.
کلمات کلیدی : آمیخته¬گری آبزی¬پروری درون گونه¬ای بین گونه¬ای هتروزیس روش مولکولی