بررسی مدیریت های مختلف آبیاری اعمال شده در زراعت برنج ایران
بررسی مدیریت های مختلف آبیاری اعمال شده در زراعت برنج ایران
نواب دانشی1 بهزاد قربانی2
1) دانشجوی دکترای علوم و مهندسی آب- آبیاری و زهکشی، دانشگاه شهرکرد
2) دانشیار گروه مهندسی آب دانشگاه شهرکرد، شهرکرد- ایران،
کد IOI مقاله
:
XYBK-AAZGA
محل انتشار :
کنفرانس بین المللی توسعه با محوریت کشاورزی ، محیط زیست و گردشگری(icdat.ir)
چکیده :
برنج پس از گندم مهمترین نقش را در تغذیه جمعیت رو به افزایش کشورمان دارد، براي تولید یک کیلو گرم برنج، کشا¬ورزان مجبورند که 2 تا 3 برابر بیشتر از سایر غلات در مزارع برنج از آب استفاده کنند، با توجه به تنوع زیاد شرایط محیطی و ارقام مختلف برنج یک روش استاندارد براي آبیاري وجود ندارد. در این مقاله، به بررسی مطالعات صورت گرفته در استانهای مختلف کشور، با موضوع کم آبیاری و اعمال رژیمهای مختلف آبیاری در زراعت برنج، و در نهایت تجزیه و تحلیل آن پرداخته شده است. نتایج نشان می¬دهد که در بیش از 81٪ مطالعات مورد بررسی، رژیمهای اعمال شده آبیاری و شیوه¬های کم¬آبیاری عمدتاً به روش تناوب چند روزه، یا تعداد روزهای پس از محو شدن آب از روی زمین می¬باشند. روشهای دیگر از جمله آبياري بر مبنای مراحل مختلف رشد و همچنین SRI کمتر اعمال شده است. با این حال در کشورمان تقریبا تمامی نتایج حاکی از ترجیح تیمارهای تناوب آبیاری بر شیوه غرقاب دائمی می¬باشد. این مهم حتی در شرایط اعمال سطوح مختلف کود یا شوری نیز صادق است. در آبياري تناوبي به طور كلي فواصل زماني 5 تا 8 روز براي شمال كشور و 1 تا 2 روز براي مناطق مركزي و جنوبي پيشنهاد شده است. نتایج از مقایسه تیمارهای آبیاری متناوب در مقایسه با شرایط غرقاب دائمی سنتی (عمدتاً 5 سانتی¬متری) به عنوان تیمار شاهد بدست آمده است، و بنظر می¬رسد توجهی به نیاز آبی برنج در محل نشده است، که می¬تواند در این موضوع که نتیجه حاصله مطلوبترین شیوه پیشنهادی باشد، تردید ایجاد نماید.
کلمات کلیدی : برنج ایران کم آبیاری تناوب آبیاری