بررسي اهميت نسبي فرم هاي مختلف رويشي در مراتع با چراي دايم(چكنه) و فصلي(تابستانه) در مراتع شواز استان يزد
بررسي اهميت نسبي فرم هاي مختلف رويشي در مراتع با چراي دايم(چكنه) و فصلي(تابستانه) در مراتع شواز استان يزد
رسول افضلی پورگروه1 آناهیتا رشتیان2 علی اکبر کریمیان3
1) دانشجوي كارشناسي ارشد منابع طبيعي گرايش مرتع ، دانشگاه يزد-
2) آناهیتا رشتیان
3) استاديار دانشكده منابع طبيعي و كويرشناسي دانشگاه يزد -ايران
کد IOI مقاله
:
XYBK-AZGKB
محل انتشار :
کنفرانس بین المللی توسعه با محوریت کشاورزی ، محیط زیست و گردشگری(icdat.ir)
چکیده :
تشخيص روند و ميزان تغییرات پوشش گیاهی مرتع و تحليل چگونگي تغييرات آن، لازمه مديريت مراتع بخصوص در مناطق خشك و نيمه خشك با توجه به حساسيت بالاي اين اكوسيسيتم ها است، در اين مطالعه اثر طول زمان چرا در مراتع استپي تابستانه و چكنه ( دائم) شواز استان يزد مورد بررسي قرار گرفت. بدين منظور نمونهبرداي به روش تصادفي سيستماتيك با تعداد30پلات دو مترمربعي در امتداد 10 ترانسكت در دو سايت مراتع چكنه و تابستانه انجام شد. در داخل هر پلات فهرست گونههاي موجود، درصد تاج پوشش، توليد و تعداد پايه هاي گياهي اندازهگيري گرديد. اهمیت نسبی فرمهاي رویشی موجود در اين مرتع تعیین شد و فاکتورهای مختلف در دو منطقه با استفاده از آزمون t مستقل در نرم افزار SPSS 16 مقايسه گرديدند. نتايج نشان ميدهد كه درصد پوشش گیاهی در مرتع با چرای دائم(چکنه)کاهش یافته که به علت کاهش مقاومت گیاهان در برابر چرا، ناشی از نداشتن فرصت کافی در جهت جبران ذخایر غذایی خود، بوده است و بالاترین اهمیت نسبی را بوتهای ها در اين مراتع به خود اختصاص داداند. اهميت نسبي بوتهايها در مرتع با چراي دايم ( چكنه ) كاهش معنيداري را نسبت مرتع تابستانه دارد اما اهمیت نسبی فوربها و گندمیان تفاوت معنیداری در دو منطقه نشان نمیدهد. بنابراين با توجه به كاهش پوشش گياهي و بوتهايهاي چند ساله می توان نتیجه گرفت كه چرای مداوم می تواند اثرات نامطلوب زیستمحیطی به اکوسیستمهای مناطق استپی تحمیل کند و جا دارد مدیریت صحیح در ورود و خروج دام در دستور کار برنامهریزان مرتع قرار گیرد.
کلمات کلیدی : اهميت نسبي فرم رويشي مراتع تابستانه مراتع چكنه