بررسی عوامل توسعه اقتصادي پایدار و در مناطق عشایرنشین ایران
بررسی عوامل توسعه اقتصادي پایدار و در مناطق عشایرنشین ایران
اعظم حیدری1 راضیه یعقوب تنها2
1) کارشناسی ارشد جغرافیای طبیعی. گرایش ژئومورفولوژی.دانشگاه محقق اردبیبی
2) دانشجوی کارشناسی ارشدجغرافیای طبیعی. گرایش اقلیم شناسی. دانشگاه آزاد اسلامی واحد لارستان
کد IOI مقاله
:
XYBK-AZKKC
محل انتشار :
کنفرانس بین المللی توسعه با محوریت کشاورزی ، محیط زیست و گردشگری(icdat.ir)
چکیده :
توسعه پایدار جامعه عشایري، فرآیندي است که امروزه رونق اقتصادي کشور و تأمین کل منافع جمعیت ایران بی ارتباط
با توسعه فعالیت هاي اقتصادي، اجتماعی و جامعه عشایري نیست. به این لحاظ هر گونه برنامه ریزي در این جوامع داراي
اهمیت و ضرورت بسیار است. جامعه عشایري به عنوان جامعه سوم در کنار سایر جوامع (شهري - روستایی) در ایران به جامعه
اي اطلاق می شود که معیشت مبتنی بر دامداري، و استفاده از مراتع می باشد. اما متأسفانه در حال حاضر به دلایل مختلف
مراتع رو به نابودي بوده و اثرات زیست محیطی این موضوع به عنوان یک تنگناي کلی بر روند توسعه و ادامه زندگی عشایر
تأثیر گذاشته است از جمله نتایج حاکی از ضعف اقتصادي بهره برداري هاي عشایري، بحران مدیریت و تخریب ناشی از چراي
مفرط دام ها، افزایش هزینه هاي تعلیف دستی دام، نگرش منفی به روند زندگی آتی عشایر، عدم حمایت کافی از بیمه عشایر
توسط دولت، نبود بازار مشخص خرید و فروش دام، مهاجرت فصلی جوانان عشایر به شهرها براي تأمین هزینه هاي زندگی به
دلیل ناکافی بودن درآمد، هم چنین جامعه عشایر مورد مطالعه تحت نظام ایلی توان پتانسیل توسعه خود را به دلیل
محدودیت هاي جمعیتی( اکولوژیکی) اقتصادي، اجتماعی، فرهنگی و .. . را تا حدودي از دست داده است و اقتصاد عشایر
مورد مطالعه داراي ضعف هاي اساسی می باشد. بنابر این ترسیم افق آتی و داشتن برنامه بلند مدت و میان مدت براي این
جامعه می تواند در توسعه پایدار جامعه عشایري کشور مؤثر واقع می گردد.
کلمات کلیدی : توسعه پایدار جامعه عشایري وضعیت اقتصادي کوچ نشینی مراتع