خلّاقیت درآفرینش هستی، خلّاقیّت در آفرینش معماری

خلّاقیت درآفرینش هستی، خلّاقیّت در آفرینش معماری

نرجس فلکیان1 محمّد مهدی رئیس سمیعی2

1) دانشجوی دکترای معماری دانشگاه آزاد اسلامی واحد رشت،ایران
2) استادیار و عضو هیئت علمی دانشگاه گیلان،ایران

کد IOI مقاله : XYCC-ABDBF
محل انتشار : کنفرانس بین المللی علوم و مهندسی(icesconf.com)
چکیده :
    خلّاقیّت فرایندی است که که به واسطه ی آن قوّه ی تصوّر در جهان شکل می گیرد. خلّاقیّت به عنوان نوعی فرایند، به واقع یکی از ویژگی های عالمگیر و فرجامین است که شکل دهنده ی انجام و نهایت چیزها و واقعیّت هاست. به یک معنی، خلّاقیّت مترادف با معنای ماده ی آغازین ارسطویی است، با این تفاوت که نه کنش پذیر است و نه پذیرا. خلّاقیّت ممکن است به صورت زمینه ی کاملاً فعّالی از تمام چیزهایی که به وجود می آیند جلوه گر شود، که البتّه توصیف ناپذیر است. خلّاقیّت مفهوم غایی والاترین کلّیت است که بر پایه ی واقعیّت شکل می گیرد و می تواند در تمام زمینه های فعّالیّت بشری از جمله: علم، هنر و فرهنگ، حضوری همیشگی داشته باشد. تمام عناصر فرهنگ-زبان، اسطوره، هنر، علم، تاریخ و مذهب در تکامل خلّاقیّت سهیم اند. سؤال اساسی اینجاست که خلّاقیت چه تأثیری در فرایند آفرینش عالم هستی داشته و چه تأثیری در فرایند آفرینش معماری خواهد داشت؟ آنچه سبب شود كه نیستی صورت هستی به خود گیرد، آفرینش و خلاقیت است. از این رو همه هنرها آفریدن است و استادان و هنرمندان همه خلاق و آفرینش گرند. روش تحقیق به کار گرفته شده در این پژوهش توصیفی- تحلیلی است که بر اساس شیوه استدلال منطقی با رویکردی کیفی صورت می پذیرد.

کلمات کلیدی : خلّاقیّت آفرینش هستی معماری