انگارۀ طراحیِ پردیس کودک با رویکرد روانشناسی محیطی

انگارۀ طراحیِ پردیس کودک با رویکرد روانشناسی محیطی

وحید قبادیان1 نیاز اشرفی2

1) استاد دانشگاه آزاد اسلامی واحد امارات
2) دانشجوی کارشناسی ارشد معماری گرایش معماری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد امارات

کد IOI مقاله : XYCC-ABEKB
محل انتشار : کنفرانس بین المللی علوم و مهندسی(icesconf.com)
چکیده :
    چکیده دوران کودکی هر فرد می تواند شکل دهنده ی هویت بزرگسالی وی باشد و این امر با در نظر گیری مکانی که کودک در آن رشد کرده و بالیده شده است قابل تصور است در حقیقت شکل گیری هویت از مکان سرچشمه می گیرد و مکان نیز از شاخصه های متعددی ساختار می یابد اما اتصال و پیوند مکان منوط بر شکل گیری احساس وابستگی و حس تعلق به مکان است که خوداز ابعاد مکانی)کالبدی ( ، فرایندی) روانشناسانه( و شخص ، تشکیل می شود. لذا مکان با عامل های تشکیل دهنده خود، حس تمایز و استمرار را در شخص محقق ساخته و هویت او را شکل می دهد. پردیس کودکان از جمله محیط هایی است که می تواند زمینه رشد و شکوفایی کودک را فراهم آورد . برای ایجاد این محیط فرهنگی و کمک آموزشی، ابتدا باید کودک را شناخت و روحیات و نیازها و دنیای او را کنکاش کرد. همگام با شناخت نیازهای کودک از طریق بررسی روانشناسان و مفاهیمی مانند رویکرد روانشناسی محیطی در جهت ایجاد فضای مناسب برای کودکان و تأثیر هر یک از عوامل موثر فضایی معماری بر پرورش کودکان و چگونگی اولویت بندی آن ، فضای معماری را طراحی کرد که در پرورش اندیشه،رفتار و خلاقیت کودکان مؤثر باشد. روش انجام مطالعه با شرایط کالبدی و زمینه ای پروژه در شهر تهران، و تهیه سناریو مناسب برای طراحی یک فضای آموزشی مناسب با کودک و نوجوان بصورت کتابخانه ای مشاهده و مصاحبه با افراد صاحب نظر بوده و کیفی- همبستگی است در نتیجه گیری عوامل مهم طراحی فضای معماری برای کودک بررسی شد.

کلمات کلیدی : پردیس کودک روانشناسی محیطی فضای معماری