نقش اسب در فرهنگ و هنر پارسیان
نقش اسب در فرهنگ و هنر پارسیان
فاطمه سعدآبادی1 مریم کامیار2
1) دانشجوی کارشناسی ارشد
2) دکتری پژوهش هنر استادیار،گروه هنر و معماری، بنیاد دانشنامه نگاری ایران، تهران ، ایران پژوهش هنر ، دکتری، دانشگاه تربیت مدرس
کد IOI مقاله
:
XYCC-ABHEE
محل انتشار :
کنفرانس بین المللی علوم و مهندسی(icesconf.com)
چکیده :
اسب در ایران باستان با تفکری اساطیری به صورت حیوانی مقدس در جوار الهگان و یا به عنوان نمادی از مرگ دیده می شود. در دوران هخامنشی این حیوان در تلاشی نسبتاً موفق نمایشی واقع گرایانه از این حیوان است .در این دوران اسب از تفکرات اساطیری دور و به عنوان حیوانی کاربردی و دوست داشتنی نزد پادشاهان هخامنشی تبدیل شده است. این تغییر در روند تفکر مردمان پیشین را می توان در هنر آنان مشاهده کرد . نقوش بدست از آمده از این حیوان در دوران هخامنشی تلاشی است در نمایش صحیح تناسبات پیکره اسبان در نقوش بدست آمده از این حیوان .تصاویر اسب در دوران هخامنشی از حالت اساطیری خارج شده است و به جنبه کاربردی و واقع گرایانه نزدیک شده است. بررسی اهمیت و کاربرد این حیوان در دوران هخامنشی و پیش از آن دلیلی ست برای روشن شدن تغییرات نقوش آن از دوران باستان تا دوران هخامنشی.
کلمات کلیدی : واژگان کلیدی اسب هنر نقوش هخامنشی اساطیر