بررسی اثربخشی فضاهای باز مجتمع¬های مسکونی بر افزایش تعاملات اجتماعی و حس تعلق به مکان ساکنین (نمونه های مورد مطالعه، مجتمع های مسکونی بلندمرتبه شهر تهران: مجتمع مسکونی ونک پارک، برج های آ. اس. پ و برج بین الملل تهران)

بررسی اثربخشی فضاهای باز مجتمع¬های مسکونی بر افزایش تعاملات اجتماعی و حس تعلق به مکان ساکنین (نمونه های مورد مطالعه، مجتمع های مسکونی بلندمرتبه شهر تهران: مجتمع مسکونی ونک پارک، برج های آ. اس. پ و برج بین الملل تهران)

شیدا قراباغی1 سهیلا ذوالفقاری2

1) دانشجوی کارشناسی ارشد،دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران شمال
2) دانشجوی کارشناسی ارشد،دانشگاه آزاد اسلامی، واحد بابل

کد IOI مقاله : XYCC-ABKZG
محل انتشار : کنفرانس بین المللی علوم و مهندسی(icesconf.com)
چکیده :
    حس تعلق به مکان را می jوان رابطه ای عاطفی و معنادار میان شخص و مکان تعریف کرد، رابطه ای احساسی که باعث می شود در ذهن افراد امتیاز و ارزشی متفاوت برای آن مکان شکل بگیرد و به قرارگاهی برای بازگشت به آن تبدیل شود. درحقیقت حس تعلق به مکان یکی از دلایل متمایز شدن یک مکان برای مردم است. از آنجائیکه انسان موجودی اجتماعی است و برقراری ارتباطات اجتماعی از جمله مهم ترین نیازهای او بشمار می رود، می توان با در نظر گرفتن تمام ابعاد ساختاری حس تعلق به مکان و تقویت آن، ریشه های تعاملات و روابط اجتماعی را غنی نمود و آن را بسط و گسترش داد. وجود فضاهای اجتماعی حامی که گروه های مختلف سنی را جذب کند و شرایط مناسب برای شکل دهی به روابط اجتماعی را فراهم آورد تا در راستای رشد روانی و اجتماعی افراد، آن ها را یاری رساند، ضروری است. رشد جمعیت درشهرهاي بزرگ به افزایش ساخت مجموعه های مسکونی بلندمرتبه و کاهش فضاهای باز خصوصی منجر شده است. افزایش روزافزون جمعیت ایران و محدودیت اراضی، افزایش تراکم، گسستگی پیوند ها و روابط اجتماعی و کم رنگ شدن تعاملات اجتماعی از عوامل موثر در کاهش استفاده از فضاهای باز مسکونی،کاهش حس تعلق به مکان و ضعف در کیفیت طراحی این فضاها شده است. به همین خاطر به فضاهایی نیاز داریم که پاسخگوی نیازهای ساکنین و دیگر کاربران باشد. فضاهای باز عمومی در مجتمع های مسکونی علاوه بر روشنایی بخشیدن به بخش های داخلی و تامین تهویه ی مناسب، می تواند به بستری برای پاسخگویی به نیازهای ساکنین که زمینه ساز ایجاد تعامل بین آن هاست، تبدیل شود. عدم حضور ساکنین و کاسته شدن از میزان تعلق خاطر آن ها نشان از بی توجهی طراحان در طراحی فضاهای باز مطلوب و تبدیل شدن مجتمع های مسکونی به ترکیبی از احجام صلب و فضاهای تهی میان آن ها دارد.

کلمات کلیدی : محیط فضای باز قرارگاه رفتاری حس تعلق به مکان تعاملات اجتماعی