معرفي و مقايسه روشهاي طراحي بهينه چندموضوعي (MDO) و بكارگيري آن ها در وسايل هوافضايي
معرفي و مقايسه روشهاي طراحي بهينه چندموضوعي (MDO) و بكارگيري آن ها در وسايل هوافضايي
علی خلیلیان معتمد بناب1
1) دانشجوی کارشناسی مهندسی مکانیک ، دانشگاه تبریز، ایران
کد IOI مقاله
:
XYCC-ACACA
محل انتشار :
کنفرانس بین المللی علوم و مهندسی(icesconf.com)
چکیده :
هدف از اين مقاله، معرفي انوع روشهاي طراحي بهينه چندموضوعي (MDO) ، مقايسه مزايا و معايب هر يك و ارائه كاربردهاي آن در طراحي وسايل هوافضايي ميباشد. روشهاي طراحي بهينه چندموضوعي از ديدگاه رياضي به دو ساختار كلي تكسطحي و چندسطحي تقسيم ميشوند. ساختارهاي مورد بررسي در اين مقاله عبارتند از: امكانپذيري چندموضوعي (MDF) ، همه با هم (AAO) ، بهينهسازي تركيبي (CO) ، تلفيق سيستمهاي يكپارچه دوسطحي (BLISS) و تئوري بازي . روند بكارگيري ساختارهاي MDO در وسايل هوافضايي با مراجعه به مراجع معتبر تا به امروز ادامه دارد و با توجه به پيشرفتهاي تكنولوژي در حوزه نرمافزاري، طراحي از روشهاي سنتي (الگوريتمهاي ترتيبي) به روشهاي نوين (الگوريتمهاي بهينهسازي همزمان يا طراحي بهينه چندموضوعي)، ارتقا يافته است. همچنين در نظر گرفتن عدم قطعيتها در مرحله طراحي مفهومي يك رويكرد جديد ميباشد كه از آن با عنوان طراحي بهينه چندموضوعي در حضور عدم قطعيتها (UMDO) ياد ميشود. با مطالعه، بررسي و نگرش بكارگيري انواع ساختارهاي طراحي بهينه چندموضوعي در مسائل مختلف و بررسي نتايج حاصل از آنها در مراجع معتبر، اين نتيجه حاصل ميشود كه بطور كلي نميتوان روش و يا ساختاري را بر ديگري برتر دانست بلكه با توجه به هر مسئله و كاربرد، ساختار مناسب طراحي بايستي انتخاب گردد. معيارهاي انتخاب ساختار مناسب عبارتند از: سادگي الگوريتم، سرعت پاسخدهي و ميزان همگرايي در يافتن جواب بهينه.
کلمات کلیدی : الگوريتم طراحي ساختارهاي طراحي بهينه چندموضوعي mdo طراحي سيستمي طراحي مقاوم