معماري پايدار، گامي در جهت کاهش جزيره گرماي شهري
معماري پايدار، گامي در جهت کاهش جزيره گرماي شهري
نرگس دهقان1
1) استادیار گروه معماری، دانشکده هنر، معماری و شهرسازی، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، اصفهان،
کد IOI مقاله
:
XYCE-ACEGC
محل انتشار :
کنفرانس بین المللی عمران ، معماری و زیرساخت های شهری(icica.ir)
چکیده :
مراکز شهري اغلب کلان اقليم متمايز و درجه حرارت بالاتري نسبت به حومههاي اطرافشان دارند، اين اختلاف در درجه حرارت به علت تغييرات تدريجي در بدنه شهرهاست و اين امر زماني به وجود ميآيد که ساختمانها و جادهها با پوشش گياهي طبيعي جايگزين شوند، در اینصورت بدنه ساختمانها و سطوح پيادهروها تشعشعات خورشيدي را جذب ميکنند و گرم ميشوند که اين عامل باعث گرم شدن هواي اطراف ميشود؛ عبارت «جزيره گرمايي شهري» اين پديده را تشريح ميکند. چنانچه درجه حرارت هوا بالا برود، به همين نسبت تقاضا براي تهويه مطبوع هوا افزايش مييابد و اين امر باعث ازدياد نيروگاه هاي برق و درنتيجه آلودگي هوا شده و دما نيز بالاتر مي رود، در صورتیکه کاهش جزيره گرمايي شهري راهکاری موثر براي صرفهجويي در هزينه ها براي سرمايش در تابستان خواهد بود. راهکارهاي کاهش اين پديده در دو دستهبندي قرار مي گيرند؛ که اين راهکارها را می توان جزء اصول معماري پايدار دانست، دسته اول که باعث افزايش توان بازتاب تشعشعات خورشيدی در شهر ميشوند و در اين شيوه از سطوح منعکسکننده (در پشت بام ها و پيادهروها) استفاده می گردد و ديگري تعرق و تبخير در سطح شهر را افزايش ميدهند و از طريق ايجاد فضاي سبز در شهرها (کاشتن درختان سايه دارو يا ديوارهايي که با پوشش گياهي پوشيده شدهاند و يا با ايجاد بامهاي بومي) ميتوان به اين هدف رسيد.
کلمات کلیدی : جزيره گرمايي شهري توان بازتاب مصالح بام بومي کفسازی های خنک فضاي سبز معماري پايدار