شهر و شهرنشینی پس از انقلاب اسلامی (مطالعه موردی : شهر رشت)
شهر و شهرنشینی پس از انقلاب اسلامی (مطالعه موردی : شهر رشت)
نوید اقبالی1 اکبر معتمدی مهر2
1) دانشجوی کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد رشت
2) استادیار و عضو هیات علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد رشت
کد IOI مقاله
:
XYCE-ACEKE
محل انتشار :
کنفرانس بین المللی عمران ، معماری و زیرساخت های شهری(icica.ir)
چکیده :
شهرها و مناطق شهري در طول زمان تحت تاثير عوامل گوناگون طبيعي، سياسي، اقتصادي، اجتماعي، تكوين و توسعه و تكامل مي¬يابند. آگاهي از اين عوامل و نحوه و ميزان تاثيري كه هر يك بر تكوين و شكل¬گيري شهرها در مراحل مختلف زماني مي¬گذراند در تصميم¬گيري براي آينده ضروري است. شهر رشت به علت رشد طبیعی جمعیت و مهاجرپذیری در سه دهة اخیر به توسعة شهری چشمگیری رسيده است، چنانکه جمعیت آن از 188957 نفر در سال 1355 به 557336 نفر در سال 1385 رسیده است که 95/2 برابر افزایش نشان می¬دهد. فرآیند این افزايش جمعیتی توسعة فیزیکی شهري بوده که با توجه به شرايط خاص محيطي و موقعيت ويژه¬اي كه شهر رشت بر بستر آن شكل گرفته است. پژوهش حاضر از روش توصیفی و تحلیلی به سیر شهر و شهرنشینی رشت پس از انقلاب اسلامی پرداخته است و نتایج گویای این مهم بود كه، در ايجاد اوليه شهر رشت تاثير عوامل دروني محيطي شامل محيط طبيعي و محيط انساني چشمگيرتر بوده است، در حالیکه عوامل بروني مانند تحولات و سياستهاي دولت نیز به همان میزان تاثیر داشته است. از 1357 تا 1386 گسترش شهر بیشتر در جهات غرب، شرق و شمال شرقی بوده است و احداث جاده کمربندی که جاده¬های بندرانزلی، لاهیجان، تهران و فومن را به یکدیگر اتصال می¬دهد از مهمترین عناصر دوره جدید شهرنشینی و گسترش شهر به حساب می¬آید.
کلمات کلیدی : شهر شهر نشینی توسعه شهری شبکه شهری توسعه فیزیکی