رویکرد معناشناختی عناصر و فضاهای شکل دهنده ی باغ ایرانی

رویکرد معناشناختی عناصر و فضاهای شکل دهنده ی باغ ایرانی

فرانک هوشمندشعبان آبادی1

1) فارق التحصیل کارشناسی ارشد از دانشگاه علوم تحقیقات یزد

کد IOI مقاله : XYCE-ACFCZ
محل انتشار : کنفرانس بین المللی عمران ، معماری و زیرساخت های شهری(icica.ir)
چکیده :
    این مقاله بر آن است که به بررسی جلوه‌های هم‌افزایی عناصر باغ و بازشناسی برخی رموز پوشیده در «کلیت باغ ایرانی» بپردازد. از آنجایی که برای تحلیل باغ ایرانی به منظور دستیابی به نقش عناصر، نیازمند شناختی فراگیر از نحوه تاثیرگذاری آن ها بر شکل گیری باغ می باشد. باغ ایرانی جوشیده از ارزش‌های فرهنگی محیطی است تا در محیط‌های مختلف، مقیاس‌ها و اشکال گوناگون، پاسخگوی نیازهای مادی و معنوی انسانی در برقراری ارتباط با طبیعت باشد. حال مسئله اینست که رمز و راز ماندگاری الگوی باغ‌سازی ایرانی چیست و چگونه توانسته‌ است در اقلیم‌ها و محیط‌های متنوع، سازگار و کاربردی شود؟ مطالعات موجود نشان می‌دهد که معماران و سازندگان باغ‌های ایرانی، به باورها و اعتقادات دینی، زبان اشاره و رمز، به ویژه دانش ضمنی محیطی موجود تکیه کرده و عناصر طبیعی مورد نیاز را با در نظر داشتن ویژگی‌های مشترک آن¬ها به طور هماهنگ به کار بسته‌اند. نتیجه نهایی این همگرایی، کلیت پر راز و رمزی است که ضمن لحاظ بسیاری از واقعیت‌های زندگی و معیشت، به زیبایی موجب تجلی لایه‌های عمیق طبیعت‌گرایی در ایران و بسیاری از مناطق جهان است. اصول و شاخص های برآمده از مجموعه عوامل ذکر شده همواره در طول تاریخ باغ سازی ایران در حال تداوم بوده و با وجود تفاوت در صورت های مادی، اصول و شاخص های اصلی آن همواره حفظ شده و در آینده می تواند توسط معماران مورد توجه قرار گیرد.

کلمات کلیدی : باغ ایرانی" عناصر باغ ایرانی" معناشناختی" نمادگرایی" فضا