نقش مراکز اجتماع پذیر در بافت تاریخی با تأکید بر فرهنگ و روابط اجتماعی ( نمونه موردی: بافت قدیم شیراز)

نقش مراکز اجتماع پذیر در بافت تاریخی با تأکید بر فرهنگ و روابط اجتماعی ( نمونه موردی: بافت قدیم شیراز)

مینا بخشی1

1) کارشناسی ارشد طراحی شهری ، دانشگاه

کد IOI مقاله : XYCE-ACFKZ
محل انتشار : کنفرانس بین المللی عمران ، معماری و زیرساخت های شهری(icica.ir)
چکیده :
    بافت های تاریخی شهرهای ایران آثار گرانبهایی هستند که فرهنگ، تاریخ، دانش معماری و شهرسازی گذشته جامعه شهری ایران را نشان می دهد و یا در بیان روشن تر هویت و شخصیت اجتماعی فرهنگی شهرهای ایران را مانند بسیاری از مصنوعات بشری در اثر گذشت زمان دست خوش فرسودگی در کالبد و در برخی موارد عملكرد خود میشود. لیكن توجه به بهسازی و نوسازی بافتهای تاریخی شهر و به طور کلی دخالت در بافت قدیم همواره یكی از مسائل اساسی شهرهای تاریخی و شهرهایی که دارای هویت و روحیه خاص بوده اند، می باشد دیدگاهی که در این پژوهش برای احیای بافت تاریخی اتخاذ شده، همراه با مفاهیم مطرح در طراحی شهری و مراکز اجتماع پذیری در بافت تاریخی و عجین با ابعاد اجتماعی است. مقاله حاضر بر آن است كه یک ارتباط منطقي مابين نيازهاي رفتاري كاربران فضا و قابليت هاي محيط در بافت های تاریخی با برقراری تعاملات اجتماعی ایجاد نمايد. از طرف دیگر با توجه به نیاز های ذاتی انسان به زندگی اجتماعی، این مقاله در نظر دارد که با تاکید بر طراحی با رویكرد بر فرهنگ و روابط اجتماعی در بوجود آوردن یک محیط فرهنگی در قلب بافت تاریخی شهر علاوه بر آنكه بتواند به احیا و باسازی این بافت بپردازد، در ایجاد کالبدی اجتماع پذیر و فرهنگ ساز نیز به این دسته از نیازهای مردم پاسخگو باشد.

کلمات کلیدی : احیای بافت تاریخی تعاملات اجتماعی فرهنگ فضاهای اجتماع پذیر شهر شیراز