در جست و جوی فضای جمعی؛ تحلیلی بر فضاهای جمعی در ایران
در جست و جوی فضای جمعی؛ تحلیلی بر فضاهای جمعی در ایران
زینب هنزکیان1 عاطفه مهدوی گلوجه2 پریچهر صابونچی3
1) دانشجوی کارشناسی ارشد معماری منظر. دانشگاه تهران، ایران
2) دانشجوی کارشناسی ارشد معماری منظر. دانشگاه تهران، ایران
3) دانشجوی کارشناسی ارشد معماری منظر. دانشگاه تهران، ایران
کد IOI مقاله
:
XYCE-ACGKG
محل انتشار :
کنفرانس بین المللی عمران ، معماری و زیرساخت های شهری(icica.ir)
چکیده :
فضای جمعی به عنوان بستر شکل گیری تعاملات اجتماعی جامعه ی مخاطبان خویش، به لحاظ ابعاد مفاهیم خاص خود قابل بررسی است. جدا از اهمیت دسترسی ها، طول، پیوستگی و شرایط زیست محیطی در ایجاد ویژگی های کالبدی مساعد، تنوع کاربریها و رویدادهای جاری در آن باعث اجتماع پذیری بالقوه در فضا می شوند. گذشته از آن ادراک پذیری یک فضا به نحوه ای که درک موثر و تعریف شده ای از خود ارائه دهد در نمود و بروز فضا میان مخاطبان مؤثر است. در نهایت آن چه لازم است رخ دهد ارتباط خلاقی ست که مخاطب با ادراک خویش برقرار می سازد. این ارتباط که منجر به رفتارهای تعاملی خلاق در جامعه می گردد، ماهیتی ست که فضاهای جمعی را از بسیاری از فضاهای شهری متمایز می کند. در میان فضاهای جمعی گذشته ی ایران میدان های حکومتی و میدان های مذهبی، با آن که اغلب به علت ایفای نقش بسیار مهم در ساختار شهری و ایفای ادراک موثر از خود، پایدار شده و تصویر مشترک یک جامعه از شهر خود را می سازند، لیکن همچون میدان های عمومی شهر بستر بروز طبیعی تنوع بالایی از رفتارهای حیات بخش شهر نیستند. شناخت از اهمیت هریک از این ابعاد می تواند راهگشای ایجاد کیفیتی باشد که با رعایت همه این کمیت ها میسر می گردد.
کلمات کلیدی : "فضای جمعی" "ایران" "ادراک" "ارتباط" "اجتماع"