نظام قلمروهای انسانی موجود در بافت شهری پیرامون حرم مطهر امام رضا(ع) (محله ی نوغان)
نظام قلمروهای انسانی موجود در بافت شهری پیرامون حرم مطهر امام رضا(ع) (محله ی نوغان)
فرزانه احمدی1 علی افشار2 آزاده آقالطیفی3
1) دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه اقبال لاهوری مشهد
2) استادیار عضو هیئت علمی دانشگاه اقبال لاهوری مشهد
3) استادیار عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی تهران
کد IOI مقاله
:
XYCE-ACHBK
محل انتشار :
کنفرانس بین المللی عمران ، معماری و زیرساخت های شهری(icica.ir)
چکیده :
یکی از راهکارهای ارتقای کیفیت محیط زندگی انسان، روشن بودن سلسله مراتب فضایی آن می باشد. بدین منظور باید عرصه های عمومی، نیمه عمومی، نیمه خصوصی و خصوصی آن به روشنی از یکدیگر تفکیک شده باشد و مرز این عرصه ها قابل تشخیص باشد. این کار سبب افزایش حس تعلق به محیط شده و به محیط های مسکونی هویت می بخشد. این مقاله با هدف بررسی نظام قلمروهای انسانی به منزله ی یکی از عوامل تأثیر گذار بر کیفیت ارتباط انسان با محیط، در محله ی نوغان مشهد، پرداخته است. روش این تحقیق کیفی است و رویه ی عملی آن استفاده از پرسشنامه و مشاهده می باشد. نتایج این تحقیق نشان می دهد که نظام قلمروهای انسانی در محله نوغان با توجه به حضور زائران و ساکنین در یک منزل مسکونی شکل خاصی به خود گرفته است؛ در واقع به سبب این هم نشینی قلمرو اولیه محدود شده و قلمرو ثانویه در این محله ماهیتی دوگانه به خود گرفته که کمتر با ابعاد کالبدی تفکیک شده و بیشتر مربوط به ابعاد ادراکی-روانی می باشد. بدین ترتیب قلمرو ثانویه در این منطقه با توجه به حضور غیر و خودی در آن، به فضای نیمه عمومی و نیمه خصوصی تقسیم می گردد.
کلمات کلیدی : "نظام قلمروهای انسانی" "قلمرو اولیه" "قلمرو ثانویه" "قلمرو عمومی" "محله ی نوغان"