رویکردی درشناخت محیط ، ساختمان ، مصرف انرژی و توسعه پایدار
رویکردی درشناخت محیط ، ساختمان ، مصرف انرژی و توسعه پایدار
عباس احمدخانی1
1) دانشجوی کارشناسی ارشد معماری،دانشگاه آزاد اسلامی واحد اراک
کد IOI مقاله
:
XYCE-ACHDE
محل انتشار :
کنفرانس بین المللی عمران ، معماری و زیرساخت های شهری(icica.ir)
چکیده :
رشد فزاينده جمعيت جهان آثار اساسي و اغلب فاجعه آميزي بر زيستگاههاي طبيعي كره زمين داشته است. مصرف
بي رويه انرژي، تخريب جنگلها و انقراض گونه هاي گياهي و جانوري از پيامدهاي آن مي باشد. بسياري بر اين باورند كه رشد بي رويه جمعيت كه خود معلول تحول در سيستمهاي توسعه صنعتي و بالطبع رشد بهداشتي و درماني در جوامع صنعتي است؛ منجر به شهرنشيني و در نتيجه مصرف بيش از حد و غير مسئولانه انرژي هاي فسيلي شده و به گرم شدن تدريجي كره زمين انجاميده است؛ شهرها را مورد تهديد جدي قرار داده و خسارات جبران ناپذيري بر محيط زيست جهان وارد كرده است. مقدار زيادي از اين انرژي فسيلي اتلاف شده، ناشي از مدلهاي كليشه اي و غير استاندارد ساختمانهاست كه به دليل ناهمگوني با شرايط اقليمي خود، جهت سرمايش و گرمايش هدر رفته و باعث آلودگي محيط زيست مي شود. امروزه به نظر مي رسد كه توسعه پايدار و مفاهيم آن به خوبي با اهداف و مقاصد معماري و شهرسازي نوين سازگار بوده و مي تواند به عنوان عاملي موثر جهت تحقق اهداف پايداري مطرح شود. در معماري معاصر، تغييراتي كه با توجه به معيارهاي زيست اقليمي و پايداري پديد مي آيند، هر روز اهميت بيشتري مي يابند. سخن از پايداري در معماري را مي توان به تصور و طراحي ساخت و سازهاي آينده تعبير كرد، آن هم نه تنها پايداري فيزيكي ساختمان، بلكه با پايداري و حفظ اين سياره و منابع انرژي آن. بدين ترتيب اينگونه به نظر مي رسد كه مي توان پايداري را بر پايه الگويي تصور كرد كه در آن مواد و منابع در دسترس، بيش از هدر دادن يا ناديده گرفتنشان، با كارايي بيشتري به كار گرفته شوند. به طور خلاصه منظور از بوم شناسي ساختمان اين است كه بر قابليت ساختمان براي تلفيق عوامل محيطي و اقليمي، و تبديل آنها به صورت كيفيت فضايي آسايش و فرم، تمركز گردد.
کلمات کلیدی : محیط انرژی صرفه جویی بوم گرایی توسعه پایدار