پایداری اجتماعی در مجتمع های مسکونی (مطالعه موردی مجتمع مسکونی هنرمندان اردبیل)

پایداری اجتماعی در مجتمع های مسکونی (مطالعه موردی مجتمع مسکونی هنرمندان اردبیل)

زهرا عباسی1 علی جوان فروزنده2

1) دانشجوی کارشناسی ارشد معماری گرایش معماری-معماری علوم تحقیقات اردبیل
2) استادیار دانشگاه آزاد اسلامی واحد اردبیل

کد IOI مقاله : XYCE-ACHHB
محل انتشار : کنفرانس بین المللی عمران ، معماری و زیرساخت های شهری(icica.ir)
چکیده :
    معماری مسکونی به عنوان مهمترین عرصه و فضای معماری که بیشترین عمر انسان در ان سپری می شودباید همراه با آرامش، امنیت، رشد و . . . باشد، یکی از مشکلات اصلی و اساسی مجتمع های مسکونی در حال حاضر خالی شدن روح زندگی در آنها است،بیشتر آنها ذاتا کسل کننده و بی روح هستند، به همین دلیل امروزه تامین نشاط ، شادی ، سرزندگی، تعاملات اجتماعی و...به یکی از دغدغه های اصلی طراحان بویژه در کشورهای توسعه یافته تبدیل شده است. مجتمع های مسکونی به عنوان بستری از تعاملات اجتماعی ساکنان و مکان بروز و برآورده شدن نیازهای روحی و اجتماعی آنها در پیگیری مفاهیم کیفی توسعه از اهمیت بسزایی برخوردار است.امروزه مجتمع های مسکونی تنها به عنوان محلی برای سکونت، بدون هیچگونه بار فرهنگی و اجتماعی به حیات خود ادامه می دهند و این امر باعث تشدید بحران هویت و عدم سرزندگی در آنها می شود حال آنکه در معماری کهن ایران فضاهای سکونتی و همسایگی همراه با منزلت اجتماعی و فرهنگی بودند و محیط حاصل از آن محیطی در شان حضور آدمی بودند.هدف این تحقیق رسیدن به راهکارهای معماری برای ایجاد تعاملات اجتماعی ساکنین مجتمع های مسکونی است. روش مورد استفاده در اين پژوهش روش کيفي-همبستگی می باشد. ابتدا با استفاده از منابع موجود به تبیین مفهوم سکونت، پایداری اجتماعی، تعاملات اجتماعی پرداخته، با تدوین چارچوب نظری تحقیق و بررسی دیدگاههای مختلف پیرامون این موضوع،در مدل ارائه شده، اصلی ترین عوامل در شکل گیری تعاملات اجتماعی« حس تعلق، امنیت، ایجاد معنا » بدست آمد، مدل بدست آمده از طریق 150 پرسشنامه که توسط ساکنین مجتمع مسکونی هنرمندان اردبیل پر شد و با نرم افزار spss مورد تحلیل قرار گرفت و با توجه به این عوامل راهکارهای معماری برای نیل به هدف ارائه گشته است.

کلمات کلیدی : سکونت مجتمع مسکونی تعاملات اجتماعی پایداری اجتماعی حس تعلق امنیت