بررسی چگونگی کاربرد کیفیات فضای بینابین در طراحی معماری معاصر

بررسی چگونگی کاربرد کیفیات فضای بینابین در طراحی معماری معاصر

مرجان پیرواولیا1 جمال الدین سهیلی2

1) دانشجوی کارشناسی ارشد معماری، گرایش معماری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد قزوین،ایران
2) دکترای تخصصی معماری، استادیار و عضو هیات علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد قزوین، ایران

کد IOI مقاله : XYCE-ACKHH
محل انتشار : کنفرانس بین المللی عمران ، معماری و زیرساخت های شهری(icica.ir)
چکیده :
    معماری طراحی و سازمان دهی فضاست و به صورت جامع دربرگیرنده ی کلیه مسایل پروژه و شکل یافته از اندیشه زمان است که به صورت فضا مطرح می گردد. با توجه به شرایط جهان امروز که انسان معاصر در برابر چنگانگی ها قرار گرفته، بینابینیت به عنوان کیفیت عصر حاضر مطرح می‏گردد. لذا با توجه به تاثیر ماندگار معماری برخوردار از روح زمان بر مخاطب؛ شناخت و کاربرد کیفیات بینابینیت به عنوان کیفیت عصر حاضر، در طراحی فضاي معماري و شهری امروز حائز اهمیت می‏باشد. بدین منظور ابتدا به بیان نظریه‏های موجود در خصوص مفهوم بینابینیت و شناخت کیفیات و ویژگی‏های آن پرداخته و در ادامه به منظور بررسی چگونگی کاربرد کالبدی کیفیات فضای بینابین در طراحی معماری معاصر، تعدادی از بناهایی که در دوران معاصر با رویکرد فضای بینابین طراحی شده، به روش نمونه گیری تصادفی انتخاب و اطلاعات مورد نیاز نیز به روش اسنادی شامل کتب و مقالات پژوهشی و تخصصی جمع آوری گردیده و در ادامه با روش تحقیق توصیفی تحلیلی و استدلال قیاسی به تحلیل داده ها پرداخته شده است. با توجه به نتایج حاصل از بررسی‏ها،؛ فضای بینابین؛ فضایی میان گذشته و آینده، میان قدیم و جدید، میان فرهنگ‏های چندگانه، میان دو توده کالبدی، میان فضای معماری و شهری و میان درون و بیرون می‏باشد. که این مهم، از طریق ایجاد فضاهایی به صورت فضاهای میانی، یا مسیرهای عبوری از داخل فضاهای معماری و یا کاربرد فضای تهی که در نتیجه تقابل دو شی پدید می‏آید و همچنین استفاده از بدنه‏های شفاف و کدر با توجه به عملکرد و فعالیت هر فضا در جهت تلفیق فضای درون و بیرون، فضای شهری و معماری، طبیعت و مصنوع فراهم می‏گردد و می‏تواند عاملی موثر در جهت محو کردن مرز بین فضاها و حضور ناخودآگاه افراد در فضاها باشد.

کلمات کلیدی : فضای بینابین بینابینیت معماری معاصر فضای معماری