ارزیابی کاربری های فضای سبزشهری (مطالعه موردی:شهر میاندوآب)
ارزیابی کاربری های فضای سبزشهری (مطالعه موردی:شهر میاندوآب)
امیر رضا کریمی آذر1 ناصر وطن خواه2
1) استادیار گروه معماری، دانشکده هنرومعماری، دانشگاه گیلان، رشت، ایران.
2) دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه معماری، دانشگاه آزاد اسلامی، عجب شیر،ایران.
کد IOI مقاله
:
XYCE-ADAEH
محل انتشار :
کنفرانس بین المللی عمران ، معماری و زیرساخت های شهری(icica.ir)
چکیده :
فضای سبز در ساختار شهر جزء لاینفک و جدا ناپذیری از بافت شهری است با توجه به رشد روز افزون صنعت و جمعیت در شهر ها و به تبع آن ساخت وسازهای بی رویه باعث به وجود آمدن مسائل زیست محیطی و بهداشتی در بافت های متراکم شهری شده است و از سوی دیگر با توجه به نیاز افراد جامعه به خدمات عمومی با ایجاد کار بری های جدید باعث کاهش سهم فضای سبز دربافت شهری می شود که حاصل نتیجه آن آلودگی محیط زیست شهری می باشد. به نظر میرسد که فضاهای سبز و پارک های شهر نقش اصلی را در بهبودی این آلودگی محیطی بازی می کنند طوری که کمبود آن در فضای شهر بر روح و روان انسان آثار نا مطلوبی به جا می گذارد.فضای سبز، به عنوان عنصر روح بخش شهر در میزان سلامتی و زیبایی شهر اهمیت ویژه ای دارد. اهمیت فضای سبز شهری بدان معناست که وجوداین کاربری در بافت شهری به عنوان یکی از شاخصه های توسعه یافتگی جامعه به حساب می آید.در این مقاله سعی بر پاسگویی به سوالی است که چه مقدار سرانه فضای سبز شهر میاندوآب با استاندارد های ارایه شده توسط سازمان های زیر ربط دارد. در این مقاله با استفاده از مطالعات کتابخانه ای ، میدانی وبررسی مقالات مربوطه، سعی بر آن شده که فضاهای سبز موجود در سطح شهرستان میاندوآب وتوزیع بهینه آن در هر یک از محلات با استفاده از نقشه های کنونی شهر بررسی وجمع آوری شود وسپس آنها را با سرانه های استاندارد مقایسه کنیم ومقدار فضای سبز مفید برای هریک از شهروند ان، بر اساس اطلاعات بدست آمده را برآورد کنیم که چه مقدار با سرانه های استاندارد فاصله داریم.
کلمات کلیدی : فضای سبز محیط زیست توسعه میاندوآب