افزایش تعلق مکانی بستری برای افزایش مشارکت و تعاملات اجتماعی در فضاهای باز شهری
افزایش تعلق مکانی بستری برای افزایش مشارکت و تعاملات اجتماعی در فضاهای باز شهری
سید محمد روحانی طباطبائی1 سید مصطفی مختاباد امرئی2
1) کارشناسی ارشد، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران
2) استاد تمام، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران.
کد IOI مقاله
:
XYCE-ADBDZ
محل انتشار :
کنفرانس بین المللی عمران ، معماری و زیرساخت های شهری(icica.ir)
چکیده :
روانشناسی محیط و نیز جامعهشناسی محیط دو حوزه از دانش هستند همگام با ابداع روشها و نیز ارتقای دانش در حوزههای علوم انسانی قوام یافتند و تا به امروز تقریباً حوزههایی مستقل شناخته میشوند. در این حوزهها با رویکردهای مختلف نظریاتی مطرح میشود که تکمیل کننده و گاه متضاد با نظرات پیشین است. در این مقاله سعی شده تا ارتباطی از ادبیات این دو حوزه در زمینه معنای مکان و تعلق مکانی جهت افزایش مشارکت جمعی و برنامهریزی مطرح گردد. در هر حوزه مطالعات و نظریاتی ارائه شده، اما ارتباط بین آنها به صورت موضوعاتی وابسته به محیط یا مکان انجام نشده است. به طور معمول مطالعات در حوزههای فردی مانند تعلق مکانی و نیز معنای محیط به صورت فردی و یا تجربه و احساس فردی انجام شده است و مطالعات در حوزههای جمعی نیز در روشهای و صورتهای اجتماعی مورد بحث و بررسی قرار گرفته است. در این مقاله با محوریت افزایش مشارکت اجتماعی و تعلق مکانی سعی شده تا اولاً بر چندبعدی بودن این موضوع توجه شود و نیز چارچوبی برای برنامهریزی اجتماعی محیطهای مشترک جمعی مانند همسایگیها و یا محلات ارائه شود.
کلمات کلیدی : تعلق مکانی احساس اجتماعی مشارکت اجتماع سرمایه اجتماعی