بازشناسی مفهومی توسعه پایدار در شکل¬گیری عناصر معماری بومی شمال ایران

بازشناسی مفهومی توسعه پایدار در شکل¬گیری عناصر معماری بومی شمال ایران

مهسا فتاحی1 علیرضا پنجستونی2 مجتبی نورالهی3

1) دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی معماری دانشگاه آزاد اسلامی واحد ایلام
2) دکتری عمران-مدرس دانشگاه آزاد اسلامی واحد ایلام
3) دکتری معماری- عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد ایلام

کد IOI مقاله : XYCE-ADBFK
محل انتشار : کنفرانس بین المللی عمران ، معماری و زیرساخت های شهری(icica.ir)
چکیده :
    توسعه پایدار با هدف تأمین توان نسل¬های آینده در برآوردن نیازهایشان، بهبود و ارتقا سطح زندگی برای همه و حفظ و اداره بهتر اکوسیستم¬ها بعد از گزارش كميسيون «برانتلند» تحت عنوان آيندة مشترك ما در سال 1987 میلادی و اجلاس «ريودوژینورو» در سال1992 میلادی مطرح گردید. تعابیر و دیدگاه¬های مختلفب برای توسعه پایدار مطرح شده است اما در چشم¬انداز زیست ¬محیطی، توسعه تنها زمانی پایدار است که بر شالوده اصول بوم¬شناسی استوار باشد به عبارتی در هماهنگی و تناسب با محیط خود بوده و بر اساس خصوصیات فرهنگی، اقلیمی و محیط¬زیست منطقه شکل گرفته و هم¬سو باشد. پژوهش حاضر با استفاده از مطالعات کتابخانه¬ای و برداشت¬های میدانی شکل گرفته و به روش تحلیلی توصیفی بیان گردیده است و در پی شناسایی عناصری از معماری بومی شمال کشور می¬باشد که در جهت بهره¬مندی از انرژی¬های رایگان و با هدف خلق شرایط آسایش در داخل بناها به وجود آمده¬اند. نتایج حاصله نشان می¬دهد که معماری بومی شمال کشور، تحت تأثیر اقلیم و در جهت بهره¬گیری از عناصر مفید اقلیمی و با استفاده از مصالح بومی تجزیه¬پذیر شکل گرفته است؛ به طوری¬¬که جهت¬گیری و استقرار مناسب بنا هم¬راستا با فرم طبیعت و به جهت ایجاد کوران برای فرار از رطوبت و بهره¬مندی از تابش¬های مناسب آفتاب در زمستان شکل گرفته است. به عبارت دیگر می¬توان با توجه به شاخص¬های توسعه پایدار، معماری بومی شمال ایران را هم¬راستا با اهداف و اصول توسعه پایدار دانست.

کلمات کلیدی : توسعه پایداری توسعه¬پایدار معماری بومی شمال ایران