بررسی تجارب گذشته و نوین در معماری بومی خاک مبنا به منظور دستیابی به معماری بومی پایدار
بررسی تجارب گذشته و نوین در معماری بومی خاک مبنا به منظور دستیابی به معماری بومی پایدار
مهدی ترفیعی1
1) عضو هیات علمی، گروه معماری، واحد نی ریز، دانشگاه آزاد اسلامی، نی ریز، ایران
کد IOI مقاله
:
XYCE-ADBGE
محل انتشار :
کنفرانس بین المللی عمران ، معماری و زیرساخت های شهری(icica.ir)
چکیده :
پایداری در دهه های اخیر به یکی از گفتمان های مهم و تأثیرگذار بر ابعاد مختلف حیات انسانی بدل گردیده است و به تبع آن معماری نیز از این قاعده مستثنی نمی باشد. از جمله شاخص های پایداری در معماری، توجه به عناصر بومی هر منطقه است. اقلیم عمدتاً گرم و خشک ایران، معماری بومی را به استفاده گسترده از خاک و توده زمین سوق داده که تأمین کننده آسایش حرارتی و منطبق با شرایط سخت زندگی بوده است. این مقاله پژوهشی است برای بررسی معماری بومی خاک مبنا (شامل بناهای ساخته شده با خشت و گل و بناهای مدفون در دل خاک) و پیداکردن نسبت آن با معماری پایدار به گونه ای که با ذکر نمونه هایی از تجارب گذشته و نوین در ایران و جهان نشان دهد این گونه ی معماری بر خلاف تصور رایج، معماری فقیرانه و سست بنیاد نیست و علاوه بر اینکه ریشه در سنت دارد، کاملاً در راستای اهداف معماری پایدار نیز قرار می گیرد. رویکرد پژوهش «توصیفی- تحلیلی» بوده و از اسناد و مدارک معتبر کتابخانه ای استفاده شده است. نتایج پژوهش نشان می دهد معماری خاک مبنا همچنان در نقاط بسیاری از جهان به صورت زنده و پویا همگام با پیشرفت های علمی و تکنولوژیک با رویکردی نوین که متضمن مقاصد معماری پایدار نیز می باشد، روند رشد و بالندگی خود را ادامه می دهد و با تعمیق این تجارب می توان پشتوانه ای واقعی برای ایجاد جریانی از معماری بومی پایدار ایجاد نمود.
کلمات کلیدی : ابرخشت بوم گرایی پایداری معماری خاک مبنا معماری پایدار معماری بومی پایدار