طراحی منظر و فضاهای سبز گامی به سوی توسعه پایدار

طراحی منظر و فضاهای سبز گامی به سوی توسعه پایدار

لیلی ایرانمنش1

1) عضو هیات علمی آموزشکده فنی و حرفه ای سما، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد کرمان،کرمان، ایران

کد IOI مقاله : XYCE-ADBKA
محل انتشار : کنفرانس بین المللی عمران ، معماری و زیرساخت های شهری(icica.ir)
چکیده :
    افزایش تراکم ساختمان ها، کاهش فضاهای باز در شهرهای و نیز بناهای با کاربری های متفاوت، دور ماندن انسان مدرن از طبیعت و ماهیت زندگی ماشینی امروز، سبب شده است تا وظیفه طراحان در خلق فضاهای جوابگوی بعد روانی معنوی انسان، از حساسیت بیشتری برخوردار شود. نقش فضاهای باز در افزایش کیفیت زندگی بشر، دارای اهمیت ویژه ای می باشد؛ بنابراین این بخش ها باید از شکل اضافات و باقی مانده از ساخت و ساز خارج شده و در جایگاه واقعی به عنوان بخشی از مکان های حیات فیزیکی معنوی بشر مورد توجه قرار گیرند و به این ترتیب، شاید بتوان گفت تا حدودی می توان خلاهای روانی معنوی و حتی فیزیکی ایجاد شده براثر زندگی وابسته به تکنولوژی بشر پاسخ داده شود. از طرف دیگر فضاهای سبز و پوشش های گیاهی در طراحی محوطه ها، جدای از نقش زیست محیطی، کاهش آلودگی هوا، تنظیم شرایط محیطی، کاهش آلودگی های صوتی و ...، می توانند در ارتباط مجدد انسان و طبیعت و بخصوص طبیعت بومی موثر باشند. در این مقوله، توجه به درک فرهنگی اکولوژیکی بومی در طراحی منظر، ضمن ارتباط فرهنگی بومی، فضاهای همسان و هگون با معماری و شهرسازی بومی هر منطقه ایجاد خواهد شد و این گسستگی ناشی از تقلیدها و الگوبرداری های نامناسب کمرنگ تر می شود. در این مقاله سعی شده است نقش معمار در طراحی فضاهای باز را در پیشبرد اهداف توسعه پایدار بیان نمود. با توجه به نظري بودن موضوع پژوهش، روش تحقيق بصورت اسنادي و بررسي متون بوده و عمده ترين منابع مورد استفاده كتابها و مجلات تخصصي، طرح هاي پژوهشي مرتبط و استفاده از شبكه جهاني اطلاع رساني مي باشد. در عين حال كه درجهت دسته بندي نظريه پردازان مختلف پس از مرحله جمع آوري اطلاعات، روش تحليل مقايسه اي به كار گرفته شده است. سرانجام اينكه با توجه به ماهيت داده هاي تحقيق، شيوه پژوهش كيفي خواهد بود.

کلمات کلیدی : توسعه پایدار فضاهای باز معماری منظر معماری پایدار