بررسی رابطه قلمروپایی و روانشناسی محیط
بررسی رابطه قلمروپایی و روانشناسی محیط
شهاب عباس زاده1 زهره سادات سیدمرادی2 فایزه محمدی3
1) عضو هیئت علمی گروه معماری دانشگاه حکیم سبزواری،
2) دانشجوی کارشناسی ارشد معماری دانشگاه حکیم سبزواری،
3) دانشجوی کارشناسی ارشد معماری دانشگاه حکیم سبزواری،
کد IOI مقاله
:
XYCE-ADCAH
محل انتشار :
کنفرانس بین المللی عمران ، معماری و زیرساخت های شهری(icica.ir)
چکیده :
یکی از مفاهیم جدیدی که در بررسیهای روانشناسی محیط مکرر به چشم میخورد، خلوت است. این مفهوم بیانگر نیاز انسان است به خلوتکردن و تنهاشدن میباشد. مفاهیم «فضاي شخصي» و «قلمرو»، سازوکارهایي هستند براي دستیابي به میزان دلخواهي از خلوت؛ «ازدحام» نیز وضعیتي اجتماعي است که در نتیجهی ناکارایي سازوکارهاي خلوت پیش ميآید. آلتمن دستهبندی جامعی از قلمرو را به این ترتیب ارائه کرده است: قلمرو اولیه، ثانویه و عمومی. برخی از عوامل تاثیرگذار بر درک مفهوم قلمرو، عوامل اجتماعی، ادراکی-روانی، کالبدی و کارکردی را شامل میشوند. عوامل جغرافیایی-فرهنگی و عامل زمان، بستر تاثیرگذاری عوامل قبلی را فراهم میسازند. میتوان ادعا نمود که قلمرو نقش اساسی در زندگی انسان دارد و این امکان را فراهم مینماید که فضای اطراف خود را سازماندهی نموده و به آن هویت فردی یا جمعی دهد. بنابراین مفهوم قلمرو به عنوان یکی از عوامل تاثیرگذار بر کیفیت ارتباط انسان با محیط، مورد توجه قرار گرفتهاست که در رابطه با روانشناسی محیط بررسیمیشود. هدف کلی پژوهش حاضر ارائهی راهحلهای مناسب در جهت شناسایی هرچه بهتر قلمروها در محیط به کمک روانشناسی محیط میباشد. بدین منظور با استناد به منابع کتابخانهای و به روش توصیفی-تحلیلی به جمعآوری اطلاعات و دادهها پرداخته و در انتها هم راهکارهایی مطرح گردید.
کلمات کلیدی : قلمرو قلمروپایی روانشناسی محیط خلوت ازدحام