بررسی مفهوم حیاط مرکزی در تعاملات اجتماعی ساکنان آپارتمان های مسکونی
بررسی مفهوم حیاط مرکزی در تعاملات اجتماعی ساکنان آپارتمان های مسکونی
زهرا مهدوی هزاوه1
1) دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه علم وفرهنگ
کد IOI مقاله
:
XYCE-ADCZF
محل انتشار :
کنفرانس بین المللی عمران ، معماری و زیرساخت های شهری(icica.ir)
چکیده :
با گسترش شهرها و رشد آپارتمان نشینی و تغییر در ساختار زندگی افراد ، ارتباط ساکنین با یکدیگر کم شد تا جایی که در برخی مواقع
بعد از گذشت مدت زمان طولانی ، ساکنین یک آپارتمان یکدیگر را نمی شناسند . یکی از دلایلی که می تواند این موضوع را تشدید کند ، نبود
فضایی مشخص برای تجمع ، تبادل نظر و آشنایی میان ساکنین با یکدیگر باشد . در معماری قدیمی ایران یکی از فضایی که هم ساکنین خانه
و هم افراد دیگر در آن با یکدیگر ارتباط برقرار می کردند، حیاط مرکزی بود. این حیاط در اکثر مناطق ایران چه در خانه ها و چه اماکن عمومی
وجودداشته و یکی از بهترین فضاها برای ایجاد ارتباط میان افراد با یگدیگر بوده است، به عبارت،دیگر مردم در حیاط مرکزی ، زندگی و زیست
می کردند زیرا حیاط مفهومی چند عملکرددا شته ا ست. اما در آپارتمان های امروزی حیاط صرفا ف ضایی گذر گاهی ا ست که افراد را از خیابان
به سمت واحد های م سکونی خود هدایت می کند. باتوجه به م سائلی که مطرح شد ، برآن شدیم که با باززنده سازی مفهوم حیاط مرکزی و
بازگرداندن ارتباط میان ساکنین ،روح خانه را به آپارتمان ها باز گردانیم .
دراین را ستا با برر سی موارد ذکر شده و درنهایت معرفی نمونه موردی هایی که از طرح حیاط مرکزی الگوبرداری کردند و آن را باتوجه به
نیاز های روز خود تغییر و از آن بهره برده اند ، در صدد پیشنهادی برای ایجاد فضاهای باز داخل آپارتمان ها هم در سطح زمین و هم در ارتفاع
، باشیم. ، زیرا در نمونه های یاد شده در مقاله معماران ، حیاط را از فضایی صرفا گذرگاهی ، به فضایی پویا و پرتحرک که ساکنین در قسمت
های مشخصی از آن به دور یکدیگر جمع شده با یکدیگر ارتباط برقرار می کنند، بدل کرده اند.
کلمات کلیدی : حیاط مرکزی طرح تجمیع اراضی مسکونی تعاملات اجتماعی آپارتمان مسکونی