تعیین فاصله موردنیاز بین ساختمان‌ها برای جلوگيری از برخورد در هنگام زلزله با روش ارتعاشات تصادفی و بررسی اثر پارامترهای دخیل بر آن

تعیین فاصله موردنیاز بین ساختمان‌ها برای جلوگيری از برخورد در هنگام زلزله با روش ارتعاشات تصادفی و بررسی اثر پارامترهای دخیل بر آن

عرفان جمشیدی1 جواد جمشیدی2 یاسر مرادی3

1) باشگاه پژوهشگران جوان و نخبگان، واحد کرمانشاه، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمانشاه، ایران،
2) گروه عمران-سازه، دانشکده مهندسی عمران، واحد نجف‌آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف‌آباد، اصفهان، ایران،
3) گروه مهندسی عمران، واحد کرمانشاه، دانشگاه آزاد اسلامی، کرمانشاه، ایران،

کد IOI مقاله : XYCE-ADDEC
محل انتشار : کنفرانس بین المللی عمران ، معماری و زیرساخت های شهری(icica.ir)
چکیده :
    در هنگام زلزله و یا هنگامی‌که سایر بارهای جانبی و دینامیکی بر ساختمان‌های هم‌جوار وارد می‌شوند، در حین ارتعاش ایجادشده رفتار متفاوتی از سازه‌ها مشاهده می‌شود. عمدتاً سازه‌های هم‌جوار ارتعاش مشابه و هماهنگی با یکدیگر نخواهند داشت. دلیل تفاوت در عملکرد دینامیکی سازه‌ها، وجود اختلاف در خصوصیات دینامیکی این ساختمان‌ها می‌باشد. به‌طورمعمول سازه‌های هم‌جوار ازلحاظ ابعاد، تاریخ ساخت، کاربری، آئین‌نامه مورداستفاده در طراحی و ... یکسان نیستند و درنتیجه خصوصیات دینامیکی متفاوتی دارند. تفاوت در عملکرد ساختمان‌های هم‌جوار، احتمال برخورد سازه‌ها به یکدیگر و وارد آمدن خسارت‌های متفاوت سازه‌ای و غیر سازه‌ای را بیشتر می‌کند. برای پیشگیری از برخورد سازه‌ها در حین ارتعاش، آیین‌نامه‌های مختلف فواصلی متناسب با پلان و ارتفاع سازه‌ها تحت عنوان درز انقطاع برای حریم هر سازه پیشنهاد کرده‌اند. اما در زلزله‌های گذشته مانند زلزله سال 1985 مکزیکوسیتی و یا زلزله سال 1989 لوماپریتا و ... برخلاف انتظار محققین مشاهده شد که علیرغم رعایت کردن این فاصله بازهم برخورد سازه‌های هم‌جوار امری گریزناپذیر می‌باشد. در این تحقیق برای بررسی بیشتر این موضوع و محاسبه میزان درز انقطاع موردنیاز از روش ارتعاشات تصادفی برای فرموله کردن روابط ریاضی محاسبه فاصله مناسب بین ساختمان‌های مجاور استفاده‌شده است. همچنین اثر پارامترهای دوره تناوب و میرایی ساختمان‌ها بر فاصله موردنیاز بررسی گردید. درنهایت تأثیر عدم قطعیت پارامترهای دوره تناوب و میرایی ساختمان‌ها که با توزیع نرمال تغییر می‌کردند به کمک روش مونت‌کارلو بر فاصله موردنیاز ساختمان‌ها بررسی شد. نتایج حاصل از این پژوهش نشان دادند که با نزدیک شدن دوره تناوب دو ساختمان مجاور، فاصله بین ساختمان‌ها کاهش می‌یابد. همچنین با افزايش ميرايی در ساختمان‌ها، فاصله موردنیاز بين آن‌ها کاهش می‌یابد.

کلمات کلیدی : عدم قطعیت درز انقطاع دوره تناوب اغتشاش خالص مونت‌کارلو