بررسی پایداری اجتماعی درمحلات تاریخی اصفهان(نمونه موردی: محله علیقلی آقا)

ایمان سروش¹ حجت شیخی² محمد حیدری³

1) دانشجوی کارشناسی ارشد معماری دانشگاه ایلام،
2) دکترای جغرافیا و برنامه ریزی شهری استادیار دانشگاه ایلام،
3) داشجوی کارشناسی ارشد معماری دانشگاه ایلام،

کد IOI مقاله : XYCE-ADGAA
محل انتشار : کنفرانس بین المللی عمران ، معماری و زیرساخت های شهری(icica.ir)
چکیده :
    معمولاً بافت های تاریخی موجود در شهرهای بزرگ به دلیل نگرش منفعت گرا به شهر، پایداری سابق را از دست داده و به محله هایی فرودست تبدیل شده اند. ولی به نظر می رسد محله تاریخی علیقلی آقا در شهر اصفهان نسبت به سایر محلات تاریخی شهر توانسته است تا حدودی ارزش و هویت خود را حفظ کرده و سکونتگاهی نسبتاً پایدارتر باشد. چهار شاخص پایداری اجتماعی، اقتصادی، کالبدی و زیست محیطی، تعیین کننده پایداری سکونتگاه های انسانی است. بین این شاخص ها و پایداری، رابطه ای متقابل وجود دارد. به عبارتی وضعیت هر شاخص در یک محدوده، می تواند منعکس کننده وضعیت نسبی دیگر شاخص ها و به طورکلی پایداری در آن محدوده باشد. با توجه به این که پایداری اجتماعی پایه ای ترین شاخص پایداری می باشد، در این پژوهش سعی شده پایداری اجتماعی در محله علیقلی آقا بررسی شود. فرضیه تحقیق این است که محله علیقلی آقا از نظر پایداری اجتماعی، از وضعیت نسبتاً مناسبی برخوردار است. یافته ها نشان می دهد تراکم و توزیع جمعیت در محدوده محله متناسب نیست. بومی بودن ساکنان بارز ترین ویژگی محله است. حس تعلق به محله قابل قبول، رابطه همسایگی در محله مناسب و حساسیت نسبت به غریبه ها در محله دیده می شود. مرکز محله نیز از عملکرد بالایی برخوردار است. نتایج تحقیق نشان می دهد که محله علیقلی آقا از نظر ساختار اجتماعی در وضعیت نسبتاً پایداری قرار دارد ولی در حال دور شدن از وضعیت پایدار است. روش انجام این تحقیق، توصیفی- تحلیلی می باشد. اطلاعات این تحقیق از طریق مطالعات و برداشت های میدانی، تصویر برداری، تهیه نقشه و پرسشنامه جمع آوری شده است.

کلمات کلیدی : پایداری پایداری اجتماعی محله علیقلی آقا اصفهان