انعکاس تفکر پردیس در فرش ایرانی (باغ ایرانی. عالمی کوچک نقش یافته در فرش ایرانی)
انعکاس تفکر پردیس در فرش ایرانی (باغ ایرانی. عالمی کوچک نقش یافته در فرش ایرانی)
احمد نصیری1 سیده مهدیه همتی2
1) کارشناس ارشد معماری، دانشگاه شهید بهشتی تهران،
2) دانشجوی کارشناسی معماری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد زنجان،
کد IOI مقاله
:
XYCE-ADZGZ
محل انتشار :
کنفرانس بین المللی عمران ، معماری و زیرساخت های شهری(icica.ir)
چکیده :
تفکر پردیس در فرهنگ، ذهن و فعل ایرانی جایگاهی بس عمیق دارد، پردیس کیفیتی وعده داده شده برای نیکوکاران از طرف خدا و جایگاه مومنان است، از طرفی انسان سنتی در ایران زمین همواره زندگی ای آمیخته با مقدسات و عوامل ماورالطبیعه داشته و عمل خویش را جهت نیل به قرب الهی و بودن در جایگاهی شایسته ی مقربین درگاهش سازمان داده است. این جایگاه شایسته، همان پردیس(بهشت) است که مبتنی بر توصیفات الهی در قرآن و تصور انسان سنتی از جهان در قبل از اسلام است و این انسان سنتی سعی داشته آن کیفیت مقدس را در زمین تجربه کند که حاصل آن شکل گیری چهارباغ است که در باغ ها، حیاط مرکزی خانه ها، مساجد و ... نمود پیدا کرده و این کیفیت در فضای بسته در غالب فرش ایرانی ظهور پیدا نموده است. جهت بررسی این موضوع با غور در منابع مکتوب و بررسی راجع به چهارباغ و تصور انسان سنتی از جهان، باغ در شکل های مختلف آن(در خانه یا باغ) و فرش و رابطه آن با تصور چهارباغ و پردیس، ابعاد بیشتری از آن را آشکار نموده و در اختیار مخاطبین این مقاله قرار میگیرد.
کلمات کلیدی : پردیس " فرش " چهارباغ " حیاط مرکزی