ترانزیت، پل ارتباطی بین کشورهای درحال توسعه محصور در خشکی و ساحلی و ابزاری در جهت تحقق اقتصاد مقاومتی دریا محور

سبحان ایرانشاهی¹ ندا گلفخرآبادی²

1) کارشناس ارشد دریانوردی (گرایش بندر و کشتیرانی)، کارشناس امور بندری، سازمان بنادر و دریانوردی، اداره کل بنادر و دریانوردی هرمزگان، بندر شهید رجایی، پست الکترونیک:
2) کارشناس ارشد مدیریت مالی، دانشگاه الزهرا، دانشکده اقتصاد و علوم انسانی، تهران.

کد IOI مقاله : XYCF-ADHDH
محل انتشار : دومین کنگره بین المللی مدیریت، اقتصاد، علوم انسانی و توسعه کسب و کار(icmba.ir)
چکیده :
    درجه ارتقاء و اعتلاي جوامع امروزي با معیارهاي توسعه بخش حمل و نقل و میزان بهره‌برداری افراد جامعه از امکانات و تسهیلات این بخش سنجیده می‌شود. درواقع بهبود حمل و نقل، موقعیت‌های جدیدي را در بروز هرچه بهتر استعداد بالقوه مناطق بندری ازنظر دسترسی و ایجاد ارتباط بین مکان‌ها و پدیده‌ها به وجود خواهد آورد. حال توجه به اين موضوع در تقارن با بند دهم و يازدهم سياست‌هاي کلي اقتصاد مقاومتي یعنی حمايت همه جانبه هدفمند از صادرات كالاها و خدمات به تناسب ارزش افزوده و با خالص ارزآوري مثبت از طریق گسترش خدمات تجارت خارجي و ترانزيت و زيرساخت هاي مورد نياز و همچنین توسعه حوزه عمل مناطق آزاد و ويژه اقتصادي کشور به منظور انتقال فناوري‌هاي پيشرفته، گسترش و تسهيل توليد، صادرات کالا و خدمات و تأمين نيازهاي ضروري و منابع مالي از خارج، بر اهميت اين حوزه به عنوان یک پل ارتباطي تاکيد مجدد دارد. در این مقاله ابتدا به تشریح موضوعات اقتصاد مقاومتی و بحث ترانزیت پرداخته می¬شود و در ادامه به بررسی وضعیت کشورهای درحال توسعه ساحلی (مانند کشور ایران) و کشورهای درحال توسعه محصور در خشکی در استفاده هرچه بهتر از پتانسیل ترانزیت و صادرات مجدد پرداخته می¬شود. در پایان نیز به نقش ترانزیت به‌عنوان یک عامل حیاتی در جهت بهبود اقتصاد کشورهای محصور در خشکی که در واقع وابسته به کشورهای ساحلی است اشاره می¬شود و برخی از عوامل موفقیت در جهت بهبود سیاست های ترانزیتی در قالب پیشنهاد ارائه می¬گردد.

کلمات کلیدی : ترانزیت اقتصاد مقاومتی کشورهای درحال‌توسعه ساحلی کشورهای درحال‌توسعه محصور در خشکی