برنامهریزی درسي مدرسه-محور: مباني و چالشها
برنامهریزی درسي مدرسه-محور: مباني و چالشها
كريم نصيريان ثمرين1 توران سليماني2
1) دانشجوي دكتري مديريت آموزشي، واحد اردبيل، دانشگاه آزاد اسلامي، اردبيل، ايران
2) استاديار گروه علوم تربيتي، واحد اردبيل، دانشگاه آزاد اسلامي، اردبيل، ايران
کد IOI مقاله
:
XYCF-ADHFC
محل انتشار :
دومین کنگره بین المللی مدیریت، اقتصاد، علوم انسانی و توسعه کسب و کار(icmba.ir)
چکیده :
نظام آموزش و پرورش ايران به طور اعم و نظام برنامهریزی درسي به طور اخص به شيوه تصمیمگیری متمركز اداره میشود. از رو اين برنامه درسي به صورت كاملاً از پيش تعريف شده و به شكل كتاب درسي، امكان هرگونه دخل و تصرف از طرف معلم، دانشآموز و مدرسه را سلب میکند. برنامه درسي ، بدون توجه به نيازهاي فردي دانشآموزان، شرايط و امكانات بومي و منطقهای تدوين و طراحي میشود، اين نوع برنامهریزی درسي به علت طراحي براي گروههای نامتجانس از دانشآموزان كارآيي و اثربخشي لازم برا ندارد. گرچه اغلب صاحبنظران و دستاندرکاران نظام آموزش و پرورش، برنامهریزی درسي مدرسه-محور را يكي از راههای اساسي رفع مشكلات كنوني نظام آموزشي كشور میدانند، در عمل ،خط و مشي برنامهریزی درسي مدرسه-محور موفق نبوده است، بيشتر در حد برگزاري همایشها، صدور بخشنامهها، اجراي طرحهای مقطعي و کوتاه مدت باقي مانده است. اين مقاله، به بررسي نقش كليدي و ویژگیهای برنامهریزی درسي مدرسه-محور میپردازد، سپس دلايل پذيرش خط و مشي برنامهریزی درسي مدرسه-محور، مشكلات و موانع اجرايي آن مورد بررسي قرار میدهد و پيشنهادات كاربردي جهت بهرهبرداری دستاندرکاران نظام آموزش و پرورش ارائه میگردد.
کلمات کلیدی : برنامه درسي برنامهریزی درسي برنامهریزی درسي مدرسه محور تمركززدايي