بررسی نسبت نوسازی و دین در ایران زمان پهلوی اول (رضاشاه)

نسیم نعمتی زاده¹

1) دکتری جامعه شناسی گرایش اقتصادی و توسعه دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز.

کد IOI مقاله : XYCH-AECAK
محل انتشار : سومین کنفرانس بین المللی مدیریت ، اقتصاد و علوم انسانی(icmeh.org)
چکیده :
    چکیده: شروع نوسازی در اوایل قرن 19 در اکثر کشورهای اسلامی باعث واکنش نیروهای دینی و روحانیت در مواجهه با این پدیده شد و همین امر سبب شد که این کشورها در مقابل این اتفاق و راه‌های تعامل با آن واکنش‌های متفاوتی نشان دهند. طبیعتاً در هر یک از این کشورها مخالفان و موافقانی شکل گرفتند که با مواضع حاکمان و فقیهان همگونی‌ها و ناهمگونی‌های فراوانی داشته‌اند. همین امر موجب شد که با نقد نوسازی به معنای غربی شدن درصدد مقابله با آن و به وجود آوردن نوسازی بومی و خاص خود باشند. این پژوهش به روش تاریخی به بررسی برخورد روحانیت (به‌عنوان اجراکننده دین) در ایران دوران پهلوی اول با نوسازی می‌پردازد. این مطالعه با تکیهٔ بر نظریه حصارهای دیویس نشان می‌دهد چگونه سازمان روحانیت در مقابل نوسازی ایستادگی می‌کند و درنهایت از طریق دیالکتیک خنثی‌سازی نوسازی و حصارهای دینی با نوسازی همراه می‌شوند. واژگان کلیدی: نوسازی، سازمان روحانیت، شریعت، پهلوی اول، دیالکتیک، حصارهای دینی.

کلمات کلیدی : واژگان کلیدی نوسازی سازمان روحانیت شریعت پهلوی اول دیالکتیک حصارهای دینی