(بررسی اثربخشی رفتار درمانی دیالکتیکی بر کاهش علایم اختلال سلوک و افزایش کیفیت زندگی نوجوانان پسر)

علیرضا نریمانی¹ زهرا رمضانپور سبحانی² سیده فاطمه عمادی³

1) کارشناس ارشد روانشناسی بالینی
2) کارشناس ارشر روانشناسی تربیتی
3) دانشجوی کارشناسی ارشد حقوق جزا و جرم شناسی

کد IOI مقاله : XYCH-AECBG
محل انتشار : سومین کنفرانس بین المللی مدیریت ، اقتصاد و علوم انسانی(icmeh.org)
چکیده :
    اختلال سلوک با مشکلات زیادی همراه بوده و رو ش‌های درمانی متعددی برای درمان کودکان و نوجوانان مبتلا به این اختلال ارائه شده است. بنابراین هدف این پژوهش بررسی اثربخشی آموزش گروهی رفتار درمانی دیالکتیکی بر کاهش نشانه‌های اختلال سلوک دانش‌آموزان بود. روش: این پژوهش از نوع آزمایشی و با طرح پیش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه کنترل اجرا شد. جامعه‌ی آماری این پژوهش را کلیه‌ی دانش‌آموزان پسر مقطع متوسطه ناحیه چهار اصفهان در سال تحصیلی 94-1393 تشکیل می‌دهند. نمونه این پژوهش شامل30 نفر از دانش‌آموزان پسر دارای نشانه‌های اختلال سلوک که به وسیله ابزار خودسنجی YSRو مصاحبه بالینی ساختاریافته از میان دانش‌آموزان به انتخاب و به صورت تصادفی در گروه آزمایش و گواه گمارده شدند. گروه‌ آزمایش، آموزش‌ رفتاردرمانی دیالکتیکی را در 12 جلسه‌ی 60 دقیقه‌ای دریافت نمودند. برای جمع‌آوری داده‌ها از مصاحبه بالینی ساختاریافته، مقیاس تشخیصی YSRو مقیاس کیفیت زندگی استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل آماری داده‌ها نیز از روش تحلیل واریانس چند متغیری استفاده شد. یافته‌ها: نتایج حاصل از تحلیل واریانس چند متغیری نشان داد که آموزش‌ گروهی رفتار درمانی دیالکتیکی بر کاهش نشانه‌های اختلال سلوک و بهبود کیفیت زندگی مؤثر است. تحلیل داده‌ها نشان داد که بین دو گروه آزمایش وگواه، در نشانه‌های اختلال سلوک و کیفیت زندگی تفاوت معنادار وجود دارد. نتیجه‌گیری: بنابر یافته‌های این مطالعه، آموزش گروهی رفتار درمانی دیالکتیکی را می‌توان در کنار سایر رو شهای درمانی به عنوان روشی اثربخش برای کاهش نشانه‌های رفتاری سلوک و کیفیت زندگی در کودکان مبتلا به این اختلال به کار برد.

کلمات کلیدی : آموزش رفتار درمانی دیالکتیکی اختلال سلوک دانش‌آموزان