بررسی تأثیر ساز و کارهای راهبری شرکتی بر ناپایداری مالی (شواهدی از صنعت بانکداری در ایران)

محمد خدائی وله زاقرد¹ فاطمه کریمی²

1) استادیار و عضو هیئت علمی تمام وقت گروه حسابداری، دانشکده مدیریت و علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران شمال،
2) دانش آموخته کارشناسی ارشد حسابداری، دانشکده مدیریت و علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران شمال،

کد IOI مقاله : XYCK-AEFCF
محل انتشار : کنفرانس بین المللی مدیریت و علوم انسانی(icmhconf.com)
چکیده :
    پژوهش حاضر به بررسی تأثیر ساز و کارهای راهبری شرکتی بر ناپایداری مالی بانک های کشور در طی یک دوره زمانی 8 ساله از سال 1385 تا 1392 می پردازد. این پژوهش، توسط شش فرضیه مورد بررسی قرار گرفته است. متغیر وابسته پژوهش ناپایداری مالی می‌باشد که مطابق با نظريه ی مديريت دارايي- بدهي ریسک نقدینگی با استفاده از نسبت سپرده های فرار به کل سپرده های بانک اندازه‌گیری شده است. متغیرهای مستقل اندازه هیأت مدیره، ترکیب هیأت مدیره‌، تمرکز مالکیت، دوگانگی وظیفه مدیر‌ عامل ، حسابرسی داخلی و نوع مالکیت بانک به عنوان ساز و کار های راهبری شرکتی مورد بررسی قرار گرفته اند. همچنین از متغیرهای اندازه بانک و اهرم مالی به عنوان متغیرهای کنترلی استفاده شده است. نتیجه پژوهش با استفاده از تحلیل رگرسیون ترکیبی نشان می‌دهد که از میان ساز و کار های مورد بررسی اندازه هیأت مدیره، حسابرسی داخلی و نوع مالکیت بانک بر ناپایداری مالی بانک ها تأثیر معنی داری ندارند اما ترکیب هیأت مدیره دارای تأثیر معنی دار و منفی و تمرکز مالکیت و دوگانگی وظیفه مدیرعامل دارای تأثیر معنی دار و مثبت بر شاخص ناپایداری مالی بانک می‌باشند.

کلمات کلیدی : راهبری شرکتی ناپایداری مالی سپرده های فرار بانک