رابطه رضایت از زندگی بر اساس درماندگی آموخته شده و تفکر ارجاعی

الهام شبانکاره مقدم¹ فهیمه قایدی² شکوفه زارع³ فرهاد پیرزاد⁴ الهام زارع⁵

1) فارغ التحصیل کارشناسی ارشد روانشناسی تربیتی و استاد دانشگاه
2) فارغ التحصیل کارشناسی ارشد روانشناسی تربیتی و استاد دانشگاه
3) کارشناسی دانشگاه آزاد اسلامی
4) دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی دانشگاه آزاد اسلامی واحدبندر لنگه
5) دانشجوی کارشناسی روانشناسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد قشم

کد IOI مقاله : XYCK-AEKCA
محل انتشار : کنفرانس بین المللی مدیریت و علوم انسانی(icmhconf.com)
چکیده :
    هدف کلی پژوهش حاضر بررسی رابطه رضایت از زندگی با درماندگی آموخته شده و تفکر ارجاعی می باشد.گروه نمونه شامل 262 دانشجوی دانشگاه آزاد اسلامی لارستان بودند که در سال تحصیلی 93-92 در این دانشگاه مشغول به تحصیل بودند .انتخاب نمونه مورد نظر به شیوه تصادفی طبقه ایی صورت گرفت.ابزار مورد استفاده در این پژوهش شامل پرسشنامه رضایت از زندگی (Diener,1985)،پرسشنامه درماندگی آموخته شده (Quinless & Nelson,1988)و پرسشنامه تفکر ارجاعی (Ehring,2010)بود . نتایج حاکی از آن بود ارتباط منفی و معناداری بین تفکر ارجاعی و درماندگی آموخته شده با رضایت از زندگی وجود دارد و از بین سه بعد تفکر ارجاعی،بعد ناکارآمدی ادراک شده قادر به پیش بینی رضایت از زندگی است.

کلمات کلیدی : رضایت از زندگی درماندگی آموخته شده تفکر ارجاعی