شکاف های حقوقی در تاریخ حقوق معاصر ایران
شکاف های حقوقی در تاریخ حقوق معاصر ایران
امیرحسین ابراهیمی توچایی1
1) دانشجوی کارشناسی ارشد حقوق گرایش حقوق عمومی دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
کد IOI مقاله
:
XYCK-AFZAK
محل انتشار :
کنفرانس بین المللی مدیریت و علوم انسانی(icmhconf.com)
چکیده :
در اصطلاح جامعه شناسی سیاسی از خطوط تمایز میان نیروهای اجتماعی بر سر اهداف و مبانی اصلی یک نظام حقوقی که میتواند زمینهساز ایجاد گروهبندیهای اجتماعی و سیاسی و حقوقی گردد، به عنوان «شکافهای حقوقی» یاد میکنند این پدیده اجتماعی – حقوقی که عمدتا در مطالعات مربوط به جریان شناسی حقوقی بررسی میشود، در تاریخ معاصر ایران نیز کم و بیش وجود داشته است.
به طوری که میتوان گفت شکاف حقوقی عمده در عصر مشروطه شکافی است که آن را لزوم وجود یا عدم وجود حکومت قانون میتوان نامید و در عصر پهلوی اول این شکاف تقابل میان مفهوم حکومت قانون به معنای سیاسی و حقوقی بوده است. در دوره حکومت محمدرضا شاه شکاف اساسی، شکاف میان باورمندان به قانون اساسی مشروطه با دو رویکرد محافظهکارانه و اصلاحطلبانه و مخالفین قانون اساسی بوده و پس از انقلاب اسلامی شکاف میان عرفی گرایان و اسلام گرایان به شکاف حقوقی عمده تبدیل شده است. در سالهای اخیر نیز شکاف مشابه اواخر عصر پهلوی با محوریت قانون اساسی به وجود آمده است که علی رغم تفاوت های بنیادین واجد نقاط اشتراک بسیاری از حیث ماهیت و خصائل اصلی با آن می باشد.
کلمات کلیدی : جریان شناسی حقوقی شکافهای حقوقی جامعهشناسی سیاسی حقوق بشر قانون اساسی