بررسی الگوی انعطاف پذیری در معماری خانه های سنتی ایران با نگاه ویژه به خانه طباطبایی های کاشان

فروغ رضوی¹ مهدی سعدوندی²

1) کارشناسی ارشد معماری معماری دانشگاه هنر اصفهان
2) دکتری معماری دانشکاه هنر اصفهان

کد IOI مقاله : XYCZ-AAFHK
محل انتشار : کنفرانس بین المللی مهندسی و علوم کاربردی(iceasconf.com)
چکیده :
    نیاز به سرپناه داشتن در همه ی ادوار ثابت بوده اما نیازهای دیگر انسان با توجه به تغییر در باورها ارزشها و تغییرات ابعاد زندگی و معیشت در طول زمان در حال تغییرند، بنابراین خانه را باید متناسب با نیازهای در حال تغییر انسان طراحی نمود. چنانچه فضاهای خانه امکان تطبیق با نیازهای جدید ساکنین را نداشته باشد موجب عدم رضایت ساکنین خواهد شد و کاهش سطح آسایش آنها را به دنبال خواهد داشت. این پژوهش به دنبال پاسخگویی به این پرسش می باشد که چگونه می توان با امروزی کردن الگوهای استفاده شده در معماری مسکونی سنتی ایرانی به مسکن متناسب با نیازهای در حال تغییر کاربران با دخل و تصرف اندک دست یافت به نحوی که آسایش و رضایت ساکنین فراهم گردد؟ برای پاسخگویی به این پرسش، نگارنده با استناد به مطالعات کتابخانه ای ابتدا به بررسی فاکتورهای موثر در ایجاد انعطاف پذیری در مسکن پرداخته و پس از آن با بررسی خانه های سنتی رویکردهای طراحانه ی سنتی را پیش روی معمار قرار می دهد و او می تواند به عنوان ابزارهایی برای دستیابی به مسکن منعطف، بسته به شرایط و نیازهای هر پروژه، یک یا تعدادی از آنها را به عنوان رویکرد اصلی طرح برگزیده و از آن بهره ببرد. در واقع طراح با گزینش و اجرایی کردن این رویکردها در قالب ایده های طراحی خود می تواند زمینه ای را برای گسترش امکان مشارکت کاربر یا ایجاد گزینه های متنوعی از استفاده های متغیر در اختیار وی برای ساماندهی فضای زیستی اش قرار دهد. واژگان كليدي: طراحی مسکن، انعطاف پذیری، معماری سنتی، خانه طباطبایی

کلمات کلیدی : واژگان كليدي طراحی مسکن انعطاف پذیری معماری سنتی خانه طباطبایی