تاثیر عدم اعمال مدیریت چرا بر تخریب یافتگی مراتع(مطالعه موردی عباس آباد چوپانان)
تاثیر عدم اعمال مدیریت چرا بر تخریب یافتگی مراتع(مطالعه موردی عباس آباد چوپانان)
محسن سرشاد1 ریحانه مقیمیان2 علی صالحپور3
1) دانش آموخته کارشناسی ارشد مرتعداری، دانشگاه صنعتی
2) دانش آموخته کارشناسی ارشد مرتعداری، دانشگاه صنعتی
3) دانشجوی دکتری جغرافیا،ژئومورفولوژی، مخاطرات زمین، پژوهشگاه مهندسی بحران های طبیعی شاخص
کد IOI مقاله
:
XYCZ-AAKEK
محل انتشار :
کنفرانس بین المللی مهندسی و علوم کاربردی(iceasconf.com)
چکیده :
چرای دام از عوامل تاثیر گذار بر ساختار جامعه گیاهی، پوشش مراتع و تر کیب گونه های اکوسیستم های مرتعی است. بهره برداری های کنترل نشده و بدون برنامه ریزی و نظارت از طبیعت، منجر به فشار روزافزون بر این منابع خدادادی می گردد. هدف اصلی این تحقیق مطالعه آثار ناشی از عدم رعایت ظرفیت چرایی مراتع در منطقه عباس آباد چوپانان می باشد. به این منظور در کلیه تیپ های مرتعی موجود در منطقه، اقدام به تعیین فاکتورهایی نظیر پوشش مرتع، وضعیت، گرایش، تولید و ظرفیت شد. نتایج حاصل از تحقیق نشان می دهد علی رغم این که ظرفیت مراتع منطقه 12390 واحد دامی در طول یک دوره چرایی است اما به دلیل مدیریت نادرست و غیر اصولی تعداد 41700 واحد دامی یعنی در حدود 6/3 برابر ظرفیت مرتع، دام وارد منطقه شده است. همچنین در تمامی تیپ های مرتعی مورد مطالعه، بیشترین پوشش را خاک لخت به خود اختصاص داده و تاج پوشش گیاهان مرتعی، سهم اندکی را شامل می شدند. ارزیابی فاکتورهای دخیل در تعیین وضعیت مرتع در تمامی تیپ های گیاهی منطقه نشان دهنده وضعیت فقیر مرتع بوده و با بررسی پارامترهای مربوط به تعیین گرایش، مشخص گردید گرایش مرتع منفی است. چرای نامتعادل و لگد کوبی بسیار دام در کلیه تیپ های مرتعی منطقه، باعث کاهش شدید گونه های خوش خوراک شده و اکثر پوشش گیاهی منطقه را گونه های غیر خوش خوراک پوشانده است. در واقع مدیریت ناکارآمد منجر به این شده است که مراتع منطقه سیر قهقرایی پیدا کنند.
کلمات کلیدی : تخریب مراتع ظرفیت مرتع چرای دام عباس آباد چوپانان